Misþyrming – Söngvar elds og óreiðu (2015)

Τη σκηνή φέτος μέχρι στιγμής την κρατάει η Σκανδιναβία. Και τούτοι οι Ισλανδοί έχουν παίξει τεράστιο ρόλο σε αυτή την ηγεμονία.Το ντεμπούτο τους κυκλοφόρησε φέτος, από την αγαπητή Fallen Empire Records, και συνιστά έναν black metal δίσκο δύστροπο που έρχεται να καλύψει πολλά κενά. Και τα καταφέρνει.

Αρχικά η ατμόσφαιρα είναι βγαλμένη από το Ισλανδικό ημικαταθλιπτικό σκότος και ψύχος που για μισό εκατομμύριο ανθρώπους σε εκείνη τη γωνία της γης λέγεται «καθημερινότητα». Τονίζω απλώς πως φώτα κατά την ακρόαση δεν συνίστανται.

Αυτό που σε πρώτο επίπεδο διακρίνει κανείς είναι ένας συνδυασμός επιθετικών στιγμών, συναισθηματικών κορυφώσεων (ελάχιστων) και δύστροπων μουσικών θεμάτων. Και όλα αυτά με μια απόμακρη παραγωγή που απλώς σε κάνει να αισθάνεσαι υπερβολικά άβολα σε σημεία.

Ιδιαίτερης μνείας χαίρουν τα φωνητικά. Απεγνωσμένα, επιβλητικά, ηγεμονικά, τρομακτικά, ψυχρά, κοινώς μια από τις καλύτερες φωνές του ιδιώματος, που εδώ αξιοποιεί την τεχνογνωσία των DsO, φιλτράροντάς την μέσα από τις ανάγκες του υλικού που συνοδεύει.

Τα μουσικά θέματα που αναδεικνύουν οι κιθάρες αποπνέουν είτε ένα ψύχος απαράμιλλης ομορφιάς, είτε μια επιθετικότητα που όμοιά της είχα να ακούσω από τον δεύτερο δίσκο των Antaeus. Η πλάστιγγα προφανώς γέρνει υπέρ των καταθλιπτικών στιγμών, μιας και η γενικότερη ατμόσφαιρα είναι προσανατολισμένη εκεί. Ορισμένες φορές δεν αποκλείεται κατά τη διάρκεια της ακρόασης να χαθείτε, αλλά αυτό είναι μέρος του σχεδίου. Τα βίαια ξεσπάσματα θα σας επαναφέρουν στην πραγματικότητα. Οι συναισθηματισμοί τους είναι εκθαμβωτικοί.

Μαγευτικός δίσκος που δημιουργεί με το έτσι θέλω μια νέα πραγματικότητα, μέσα στην οποία ζεις και δεν σε ενδιαφέρει τίποτε άλλο, όσο ακούς αυτή τη μουσική. Η μακάβριες φωτογραφίες που ακολουθούν θα ξεδιαλύνουν κι’ άλλο το τοπίο. Απλά θεοί.

band

cover

Slaegt – Ildsvanger (2015)

Μέχρι στιγμής η πιο ευχάριστη έκπληξη του 2015, και σίγουρα η πιο εύκολη ως προς την περιγραφή. Νορβηγικό black metal αρχών δεκαετίας του ’90, ενταγμένο στα ηχητικά πλαίσια του ντεμπούτου του Burzum, με ένα αισθητό πασπάλισμα από την αισθητική του A Blaze In The Northern Sky. Το ευχάριστο της υπόθεσης είναι ότι ο αυθορμητισμός των Δανών είναι τέτοιος, που, σε συνεργεία με τον απαράμιλλο οίστρο τους, δημιουργεί ένα αριστούργημα με πανέμορφη ροή. Τα δέκα κομμάτια του κυλάνε αβίαστα, οι τύποι βασανίζουν τα όργανά τους χωρίς να φοβούνται τίποτα, ούτε τη χρήση της μελωδίας, ούτε ένα touch από punk. Τα φωνητικά δεν συνιστούν κάτι το ιδιαίτερο, αλλά εδώ είναι που κρίνονται όλα : στο πόσο old – school είναι ο δίσκος, και στο πόσο παγερά αδιάφορους παίζει να τους αφήνουν τέτοια ζητήματα. Το drumming θυμίζει πρώιμους Burzum (συχνές αλλαγές), αλλά η μαγεία κρύβεται, μεταξύ άλλων, και στην παραγωγή : αυτή η ζεστή κασετίλα που κυριαρχεί στον χώρο, με το που θα βάλεις το δίσκο, που θυμίζει τα βόρεια ορόσημα αυτού του είδους, και που έχει να πει πώς δίπλα στο αριστουργηματικό A Umbra Omega, θα χώνουμε πού και πού κάτι τέτοια διαμάντια που ένας θεός ξέρει γιατί κυκλοφορούν με καθυστέρηση εικοσαετίας.

cover

 

Devouring Star – Through Lung And Heart (2015)

Οι Φινλανδοί Devouring Star (τρομακτικά όμορφο όνομα) κυκλοφορούν φέτος το πρώτο τους πόνημα, με τον ανατριχιαστικό τίτλο Through Lung and Heart (οι συνειρμοί με το εξώφυλλο είναι καλοδεχούμενοι, σε καμία περίπτωση όμως ευχάριστοι).

Οι άγνωστοι μέχρι στιγμής τύποι επιδίδονται σε black metal με ξεκάθαρη Deathspell Omega αισθητική και λογική ως προς τη σύνθεση. Δεν την πατάνε όμως στα κρίσιμα σημεία, κάτι που αποτελεί ευτύχημα, αν μη τι άλλο. Αντιλαμβανόμενοι στο έπακρο το βάρος που έπεται της απόφασής τους να επιδοθούν σε αυτό το στυλ μουσικής με το καλημέρα (μόνο ένα demo προηγήθηκε), συνθέτουν με βάση τις δυνατότητές τους και αποφεύγουν τους μαξιμαλισμούς που ακολουθούν το εν λόγω υπο-ιδίωμα. Δουλεύουν αρκετά το σιδηροδρομικό riffing, χτίζουν τα κομμάτια τους χωρίς πολύπλοκες δομές, και ουσιαστικά χωρίζουν τα μουσικά τους θέματα σε δύο κατηγορίες : τα βίαια και ψυχοφθόρα, τα οποία συνοδεύονται από φρενήρης ρυθμούς στα τύμπανα (εξαιρετική επίδειξη ισχύος), και τα ξεκάθαρα ψυχοπλακωτικά, πιο αργά, πιο μελωδικά, ξεκάθαρα ένας φόρος τιμής στους Γαλλοφινλανδούς. Αυτό που με μάγεψε είναι η δυνατότητα του συγκροτήματος να δημιουργεί εξαιρετικά έντονες εικόνες με συγκεκριμένα riff, όπως, για παράδειγμα στο τελείωμα του Decayed Son Of Earth, όπου τίτλος και μουσική ταιριάζουν απόλυτα.

Μεγάλο πλεονέκτημα είναι τα μουσικά θέματα που θα συναντήσετε στα τρία πρώτα κομμάτια κυρίως, και τα οποία δίνουν μια αίσθηση μεγαλείου λίγο πριν τη συναισθηματική κατάρρευση.

Τα φωνητικά είναι τουλάχιστον αξιοπρεπή, κινούνται στο ίδιο μήκος κύματος με αυτά του Aspa, αν και προφανώς η οποιαδήποτε σύγκριση είναι ανούσια. Είναι πιο επιθετικά και ταιριάζουν με τη αίσθηση ψυχικής φθοράς που με το καλημέρα θέτει ως στόχο ο δίσκος. Τα τύμπανα είναι αρκετά έξυπνα, δεν καταφεύγουν σε ζογκλερικά, και γενικώς αποτελούν σημείο αναφοράς.

Κορυφαία στιγμή του δίσκου είναι το τελείωμα του Decayed Son Of Earth, και, προφανώς, το μεγαλειώδες μεσαίο μέρος του To Traverse The Black Flame.

Παρότι οι Φινλανδοί έχουν δρόμο να διανύσουν (όπως φαίνεται από το τελευταίο – και μέτριο σε σύγκριση με τα υπόλοιπα τέσσερα – κομμάτι του δίσκου), σίγουρα παρέδωσαν έναν δίσκο άξιο ακροάσεων, με πολύ έξυπνη δομή και σωστούς χειρισμούς σε ζητήματα που οδηγούν είτε σε εξευτελισμό είτε σε θρίαμβο. Εις το επανιδείν.

Cover

Kêres – Eternal Wake (2014)

Η τελευταία κυκλοφορία του 2014 που έφτασε στα αυτιά μου, είναι το πιο πρόσφατο πόνημα αυτών εδώ των Φινλανδών (γνωστών στους κύκλους του underground χάρη στην προηγούμενη κυκλοφορία τους, το εξαιρετικό EP «Old Blood For A New Moon» ). Στο πρώτο τους full length, αποφασίζουν (ορθώς) να τιμήσουν τις ρίζες του ιδιώματος, και συγκεκριμένα αυτές που έχουν χαραγμένους πάνω τους τους ρούνους του Hvis lyset tar oss.

Μια ομιχλώδης παραγωγή αγκαλιάζει τα σχετικώς μινιμαλιστικά κομμάτια (μικρά σε διάρκεια, παρόλα αυτά) ενώ τα φωνητικά διατηρούν ένα σχετικά ωμό, γνήσιο «πρώιμο νορβηγικό» στυλ. Την όλη κλειστοφοβική και άκρως υποτονική (η πρώτη λέξη που μου έρχεται στο μυαλό όποτε ακούω το δίσκο) ατμόσφαιρα εντείνουν σε σημείο ακρότητας τα όποια ambient θέματα. Τοποθετημένα σε κρίσιμα σημεία, ανεβάζουν κατηγορία τον δίσκο.

Όπως προφανώς και ένα άλλο χαρακτηριστικό του, τα διάφορα riff που θα συναντήσετε, τα οποία έχουν ξεκάθαρα rock αισθητική και καταβολές (κάτι που καθιστά το δίσκο γοητευτικά αλλόκοτο).

Η μόνη ένδειξη «αιρετικού» χαρακτήρα παρόλα αυτά (δεδομένου ότι ο δίσκος είναι back to the roots μέχρι θανάτου) είναι το εξαιρετικά θερμό και ηγεμονικό μπάσο, που σε σημεία φαίνεται να αναδεικνύει μελωδίες περισσότερο απ’ότι οι κιθάρες.

Δίσκος γραμμένος για αυτές τις μέρες που εκεί στο Βορρά ο ήλιος δύει πριν καν προλάβει να ανατείλει.

acov_tid236533

Sinmara – Aphotic Womb (2014)

Στον απόηχο του περασμένου (και αν μη τι άλλο ενδιαφέροντος μουσικά) έτους, παρουσιάζεται μετά κόπων (το εννοώ) η κριτική του παρόντος δίσκου. Οι Ισλανδοί Sinmara (μέλη και από Svartidauði) έρχονται από την (ιδανικά αραιοκατοικημένη) πρωτεύουσα της (ιδανικά αραιοκατοικημένης) χώρας τους.

Στο ντεμπούτο τους και μοναδική μέχρι τώρα κυκλοφορία τους επιδίδονται σε ανορθόδοξο μεν, σχετικά βατό δε black metal. Στην ουσία επιχειρούν (και κατορθώνουν) να εξορθολογίσουν την παράνοια των Deathspell Omega, και ως εκ τούτου αποφασίζουν να βασίσουν το όλο οικοδόμημα σε πιο standar νόρμες. Χρησιμοποιούν με άνεση το σιδηροδρομικό riffing, κάτι που αυτομάτως τους καθιστά βατούς, αλλά σε καμία περίπτωση απλοϊκούς. Παίζουν με περίπλοκες δομές, επαναλαμβάνουν θέματα σπάνια, κάθε κομμάτι συνιστά ένα ταξίδι με άγνωστο προορισμό (και διάρκεια, αν δεν ανήκετε σε αυτούς που κλέβουν και κοιτάνε τη διάρκεια του κάθε κομματιού), και εντελώς απρόσμενη και ευπρόσδεκτη συναισθηματική ποικιλομορφία. Π.χ, παρά το γεγονός ότι μια παρανοϊκή αύρα κατέχει τα ηνία, η εναρκτήρια επιθετικότητα του Shattered Pillars δεν σε προετοιμάζει κατάλληλα για τη συνέχεια, πολλώ δε μάλλον για τον αγωνιώδη συναισθηματισμό που διακατέχει επιλεγμένα σημεία του ομότιτλου. Τα ξεσπάσματα εδώ θυμίζουν τους Γαλλοφινλανδούς, αλλά είναι φιλτραρισμένα με μια πιο παραδοσιακή και «πατροπαράδοτη» νοοτροπία ως προς τη σύνθεση. Εν ολίγοις συνδυάζουν εν μέρει χαοτικές δομές με ακατάπαυστο σιδηροδρομικό riffing, εμπλουτίζοντας την όλη τελετουργία με εμπνευσμένο drumming (που σε σημεία μοιάζει να προσπαθεί να χαλιναγωγήσει τις κιθάρες) ενώ το μπάσο αποδεικνύεται κομβικό για τη συναισθηματικότητα. Τα δε φωνητικά ζέχνουν τάφο. Απλόχερα.

Εντύπωση θα προκαλέσει η απώλεια της αίσθησης του χρόνου κατά τη διάρκεια της ακρόασης (βοηθούν και τα διάφορα εφέ της ικανοποιητικής παραγωγής). Εντείνει μια προϋπάρχουσα (αν ακούτε το δίσκο όπως του αρμόζει, δηλαδή μόνοι, σε κλειστό χώρο, χωρίς φώτα, ξαπλωμένοι) κλειστοφοβία και αναδεικνύει τις κύριες αρετές του δίσκου : την αβυσσαλέα απομόνωσή του, τη γοτθική του μεγαλοπρέπεια και τη σκανδιναβική του ψυχρότητα, που τον καθιστούν σε σημεία απάνθρωπο. Όπως αρμόζει σε έναν δίσκο που φέρει τα σύμβολα του θανάτου.

sinmara aphotic womb front

Hädanfärd – Destruktiva reflektioner (EP) – 2014

Για κάποιον περίεργο λόγο, έχω συνδέσει αυτή τη μπάντα μέσα στο κεφάλι μου με τη μιζέρια που με πιάνει όποτε παρακολουθώ το μισάωρο (υποθέτω) που χωρίζει τη δύση του ήλιου από την επίσημη έναρξη της νύχτας. Μην με παρεξηγήσετε, τις καλύτερες ακροάσεις τις κάνω νύχτα, απλώς δεν μπορώ εκείνη τη στιγμή που ούτε έχει νυχτώσει ούτε μπορείς να πεις ότι «είναι απόγευμα» ή «έχει ήλιο». Είχα κάνει το λάθος να έρθω πρώτη φορά σε επαφή με τους Σουηδούς που θα μας απασχολήσουν σήμερα, μια μέρα του Απρίλη, αν θυμάμαι καλά, ακριβώς τη στιγμή που σουρούπωνε. Και μπορώ να πω ότι το μετάνιωσα. Είναι που η μουσική τους διαστρεβλώνει τις εικόνες που η ίδια δημιουργεί, είναι που σου επιβάλλουν μια αλλόκοτη κλειστοφοβία. Ναι, βρήκα τη σωστή λέξη. Αλλόκοτη. Έτσι μόνο μπορώ να περιγράψω όλην αυτήν την ύπαρξη. Artwork, τίτλοι, στίχοι, μουσική (ω…), και φυσικά, τα φωνητικά. Η χρήση της Σουηδικής, τόσο με black metal τεχνοτροπία, όσο και με ψαλμωδίες, είναι ένα απαράμιλλο ατού.

Τα δύο κομμάτια αυτού του EP κατορθώνουν, σε ένα δεκάλεπτο, να επιβάλλουν σβήσιμο όλων των πηγών φωτός και κουκούλωμα με κουβέρτα/πάπλωμα σε οριζόντια στάση. Η μουσική τους σε υπνωτίζει, αλλά, προσοχή, δεν χάνεις την ροή, ακολουθείς με το στόμα ανοιχτό να χάσκει, παρότι μιλάμε για εξωπραγματικά πράγματα, με την κιθάρα να παίζει πολλά παιχνίδια (δημιουργεί παραισθήσεις που θα μπορούσαν να κάνουν πολλούς fan του psychedelic-ό,τιναναι να επευφημήσουν) , και τον τραγουδίαρη τους να μας μιλάει για πράγματα που δεν κατανοούμε. Η δύναμη που ηγεμονεύει, προφανώς, είναι η ατμόσφαιρα. Ζεστή, κλειστοφοβική, μουντή, γαμάτη με λίγα λόγια.

Η αλήθεια είναι ότι όσοι περιμένουν burzum-ικό ψύχος και satanic northern grimness, θα μείνουν ανικανοποίητοι. Αλλά δεν γράφουμε για αυτούς.

 

Hädanfärd - Destruktiva Reflektioner(2014)

 

 

Υ.Γ. Μην περιμένετε ανασκόπηση δίσκων για το 2014, είναι η χρονιά που με θυμάμαι να διαβάζω (λογοτεχνία) περισσότερο από κάθε άλλη στη ζωή μου, με αποτέλεσμα να μην ακούσω όση μουσική θα ήθελα. Έτσι στα γρήγορα όμως, δίσκος της χρονιάς είναι το Dead Congregation χωρίς γιατί και επειδή, live της χρονιάς επίσης Dead Congregation (όχι πως παρακολούθησα και τίποτε άλλο δηλαδή, αλλά αυτό δεν έχει σημασία). Για περισσότερες πληροφορίες, οι κορυφαίες λίστες του Αγόρου, του Κουργιούνη και του Καραολίδη από το Hammer με κάλυψαν (σχεδόν) απόλυτα.

 

 

… (Vol. 2)

Όταν είσαι σίγουρος ότι μερικοί από το κοινό κλαίνε με το τέλος του Hobbit 3, τότε κάτι πάει πολύ στραβά με τη συναισθηματική νοημοσύνη της ελληνικής κοινωνίας.