Hädanfärd – Destruktiva reflektioner (EP) – 2014

Για κάποιον περίεργο λόγο, έχω συνδέσει αυτή τη μπάντα μέσα στο κεφάλι μου με τη μιζέρια που με πιάνει όποτε παρακολουθώ το μισάωρο (υποθέτω) που χωρίζει τη δύση του ήλιου από την επίσημη έναρξη της νύχτας. Μην με παρεξηγήσετε, τις καλύτερες ακροάσεις τις κάνω νύχτα, απλώς δεν μπορώ εκείνη τη στιγμή που ούτε έχει νυχτώσει ούτε μπορείς να πεις ότι «είναι απόγευμα» ή «έχει ήλιο». Είχα κάνει το λάθος να έρθω πρώτη φορά σε επαφή με τους Σουηδούς που θα μας απασχολήσουν σήμερα, μια μέρα του Απρίλη, αν θυμάμαι καλά, ακριβώς τη στιγμή που σουρούπωνε. Και μπορώ να πω ότι το μετάνιωσα. Είναι που η μουσική τους διαστρεβλώνει τις εικόνες που η ίδια δημιουργεί, είναι που σου επιβάλλουν μια αλλόκοτη κλειστοφοβία. Ναι, βρήκα τη σωστή λέξη. Αλλόκοτη. Έτσι μόνο μπορώ να περιγράψω όλην αυτήν την ύπαρξη. Artwork, τίτλοι, στίχοι, μουσική (ω…), και φυσικά, τα φωνητικά. Η χρήση της Σουηδικής, τόσο με black metal τεχνοτροπία, όσο και με ψαλμωδίες, είναι ένα απαράμιλλο ατού.

Τα δύο κομμάτια αυτού του EP κατορθώνουν, σε ένα δεκάλεπτο, να επιβάλλουν σβήσιμο όλων των πηγών φωτός και κουκούλωμα με κουβέρτα/πάπλωμα σε οριζόντια στάση. Η μουσική τους σε υπνωτίζει, αλλά, προσοχή, δεν χάνεις την ροή, ακολουθείς με το στόμα ανοιχτό να χάσκει, παρότι μιλάμε για εξωπραγματικά πράγματα, με την κιθάρα να παίζει πολλά παιχνίδια (δημιουργεί παραισθήσεις που θα μπορούσαν να κάνουν πολλούς fan του psychedelic-ό,τιναναι να επευφημήσουν) , και τον τραγουδίαρη τους να μας μιλάει για πράγματα που δεν κατανοούμε. Η δύναμη που ηγεμονεύει, προφανώς, είναι η ατμόσφαιρα. Ζεστή, κλειστοφοβική, μουντή, γαμάτη με λίγα λόγια.

Η αλήθεια είναι ότι όσοι περιμένουν burzum-ικό ψύχος και satanic northern grimness, θα μείνουν ανικανοποίητοι. Αλλά δεν γράφουμε για αυτούς.

 

Hädanfärd - Destruktiva Reflektioner(2014)

 

 

Υ.Γ. Μην περιμένετε ανασκόπηση δίσκων για το 2014, είναι η χρονιά που με θυμάμαι να διαβάζω (λογοτεχνία) περισσότερο από κάθε άλλη στη ζωή μου, με αποτέλεσμα να μην ακούσω όση μουσική θα ήθελα. Έτσι στα γρήγορα όμως, δίσκος της χρονιάς είναι το Dead Congregation χωρίς γιατί και επειδή, live της χρονιάς επίσης Dead Congregation (όχι πως παρακολούθησα και τίποτε άλλο δηλαδή, αλλά αυτό δεν έχει σημασία). Για περισσότερες πληροφορίες, οι κορυφαίες λίστες του Αγόρου, του Κουργιούνη και του Καραολίδη από το Hammer με κάλυψαν (σχεδόν) απόλυτα.

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s