Sinmara – Aphotic Womb (2014)

Στον απόηχο του περασμένου (και αν μη τι άλλο ενδιαφέροντος μουσικά) έτους, παρουσιάζεται μετά κόπων (το εννοώ) η κριτική του παρόντος δίσκου. Οι Ισλανδοί Sinmara (μέλη και από Svartidauði) έρχονται από την (ιδανικά αραιοκατοικημένη) πρωτεύουσα της (ιδανικά αραιοκατοικημένης) χώρας τους.

Στο ντεμπούτο τους και μοναδική μέχρι τώρα κυκλοφορία τους επιδίδονται σε ανορθόδοξο μεν, σχετικά βατό δε black metal. Στην ουσία επιχειρούν (και κατορθώνουν) να εξορθολογίσουν την παράνοια των Deathspell Omega, και ως εκ τούτου αποφασίζουν να βασίσουν το όλο οικοδόμημα σε πιο standar νόρμες. Χρησιμοποιούν με άνεση το σιδηροδρομικό riffing, κάτι που αυτομάτως τους καθιστά βατούς, αλλά σε καμία περίπτωση απλοϊκούς. Παίζουν με περίπλοκες δομές, επαναλαμβάνουν θέματα σπάνια, κάθε κομμάτι συνιστά ένα ταξίδι με άγνωστο προορισμό (και διάρκεια, αν δεν ανήκετε σε αυτούς που κλέβουν και κοιτάνε τη διάρκεια του κάθε κομματιού), και εντελώς απρόσμενη και ευπρόσδεκτη συναισθηματική ποικιλομορφία. Π.χ, παρά το γεγονός ότι μια παρανοϊκή αύρα κατέχει τα ηνία, η εναρκτήρια επιθετικότητα του Shattered Pillars δεν σε προετοιμάζει κατάλληλα για τη συνέχεια, πολλώ δε μάλλον για τον αγωνιώδη συναισθηματισμό που διακατέχει επιλεγμένα σημεία του ομότιτλου. Τα ξεσπάσματα εδώ θυμίζουν τους Γαλλοφινλανδούς, αλλά είναι φιλτραρισμένα με μια πιο παραδοσιακή και «πατροπαράδοτη» νοοτροπία ως προς τη σύνθεση. Εν ολίγοις συνδυάζουν εν μέρει χαοτικές δομές με ακατάπαυστο σιδηροδρομικό riffing, εμπλουτίζοντας την όλη τελετουργία με εμπνευσμένο drumming (που σε σημεία μοιάζει να προσπαθεί να χαλιναγωγήσει τις κιθάρες) ενώ το μπάσο αποδεικνύεται κομβικό για τη συναισθηματικότητα. Τα δε φωνητικά ζέχνουν τάφο. Απλόχερα.

Εντύπωση θα προκαλέσει η απώλεια της αίσθησης του χρόνου κατά τη διάρκεια της ακρόασης (βοηθούν και τα διάφορα εφέ της ικανοποιητικής παραγωγής). Εντείνει μια προϋπάρχουσα (αν ακούτε το δίσκο όπως του αρμόζει, δηλαδή μόνοι, σε κλειστό χώρο, χωρίς φώτα, ξαπλωμένοι) κλειστοφοβία και αναδεικνύει τις κύριες αρετές του δίσκου : την αβυσσαλέα απομόνωσή του, τη γοτθική του μεγαλοπρέπεια και τη σκανδιναβική του ψυχρότητα, που τον καθιστούν σε σημεία απάνθρωπο. Όπως αρμόζει σε έναν δίσκο που φέρει τα σύμβολα του θανάτου.

sinmara aphotic womb front

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s