Devouring Star – Through Lung And Heart (2015)

Οι Φινλανδοί Devouring Star (τρομακτικά όμορφο όνομα) κυκλοφορούν φέτος το πρώτο τους πόνημα, με τον ανατριχιαστικό τίτλο Through Lung and Heart (οι συνειρμοί με το εξώφυλλο είναι καλοδεχούμενοι, σε καμία περίπτωση όμως ευχάριστοι).

Οι άγνωστοι μέχρι στιγμής τύποι επιδίδονται σε black metal με ξεκάθαρη Deathspell Omega αισθητική και λογική ως προς τη σύνθεση. Δεν την πατάνε όμως στα κρίσιμα σημεία, κάτι που αποτελεί ευτύχημα, αν μη τι άλλο. Αντιλαμβανόμενοι στο έπακρο το βάρος που έπεται της απόφασής τους να επιδοθούν σε αυτό το στυλ μουσικής με το καλημέρα (μόνο ένα demo προηγήθηκε), συνθέτουν με βάση τις δυνατότητές τους και αποφεύγουν τους μαξιμαλισμούς που ακολουθούν το εν λόγω υπο-ιδίωμα. Δουλεύουν αρκετά το σιδηροδρομικό riffing, χτίζουν τα κομμάτια τους χωρίς πολύπλοκες δομές, και ουσιαστικά χωρίζουν τα μουσικά τους θέματα σε δύο κατηγορίες : τα βίαια και ψυχοφθόρα, τα οποία συνοδεύονται από φρενήρης ρυθμούς στα τύμπανα (εξαιρετική επίδειξη ισχύος), και τα ξεκάθαρα ψυχοπλακωτικά, πιο αργά, πιο μελωδικά, ξεκάθαρα ένας φόρος τιμής στους Γαλλοφινλανδούς. Αυτό που με μάγεψε είναι η δυνατότητα του συγκροτήματος να δημιουργεί εξαιρετικά έντονες εικόνες με συγκεκριμένα riff, όπως, για παράδειγμα στο τελείωμα του Decayed Son Of Earth, όπου τίτλος και μουσική ταιριάζουν απόλυτα.

Μεγάλο πλεονέκτημα είναι τα μουσικά θέματα που θα συναντήσετε στα τρία πρώτα κομμάτια κυρίως, και τα οποία δίνουν μια αίσθηση μεγαλείου λίγο πριν τη συναισθηματική κατάρρευση.

Τα φωνητικά είναι τουλάχιστον αξιοπρεπή, κινούνται στο ίδιο μήκος κύματος με αυτά του Aspa, αν και προφανώς η οποιαδήποτε σύγκριση είναι ανούσια. Είναι πιο επιθετικά και ταιριάζουν με τη αίσθηση ψυχικής φθοράς που με το καλημέρα θέτει ως στόχο ο δίσκος. Τα τύμπανα είναι αρκετά έξυπνα, δεν καταφεύγουν σε ζογκλερικά, και γενικώς αποτελούν σημείο αναφοράς.

Κορυφαία στιγμή του δίσκου είναι το τελείωμα του Decayed Son Of Earth, και, προφανώς, το μεγαλειώδες μεσαίο μέρος του To Traverse The Black Flame.

Παρότι οι Φινλανδοί έχουν δρόμο να διανύσουν (όπως φαίνεται από το τελευταίο – και μέτριο σε σύγκριση με τα υπόλοιπα τέσσερα – κομμάτι του δίσκου), σίγουρα παρέδωσαν έναν δίσκο άξιο ακροάσεων, με πολύ έξυπνη δομή και σωστούς χειρισμούς σε ζητήματα που οδηγούν είτε σε εξευτελισμό είτε σε θρίαμβο. Εις το επανιδείν.

Cover

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s