Misþyrming – Söngvar elds og óreiðu (2015)

Τη σκηνή φέτος μέχρι στιγμής την κρατάει η Σκανδιναβία. Και τούτοι οι Ισλανδοί έχουν παίξει τεράστιο ρόλο σε αυτή την ηγεμονία.Το ντεμπούτο τους κυκλοφόρησε φέτος, από την αγαπητή Fallen Empire Records, και συνιστά έναν black metal δίσκο δύστροπο που έρχεται να καλύψει πολλά κενά. Και τα καταφέρνει.

Αρχικά η ατμόσφαιρα είναι βγαλμένη από το Ισλανδικό ημικαταθλιπτικό σκότος και ψύχος που για μισό εκατομμύριο ανθρώπους σε εκείνη τη γωνία της γης λέγεται «καθημερινότητα». Τονίζω απλώς πως φώτα κατά την ακρόαση δεν συνίστανται.

Αυτό που σε πρώτο επίπεδο διακρίνει κανείς είναι ένας συνδυασμός επιθετικών στιγμών, συναισθηματικών κορυφώσεων (ελάχιστων) και δύστροπων μουσικών θεμάτων. Και όλα αυτά με μια απόμακρη παραγωγή που απλώς σε κάνει να αισθάνεσαι υπερβολικά άβολα σε σημεία.

Ιδιαίτερης μνείας χαίρουν τα φωνητικά. Απεγνωσμένα, επιβλητικά, ηγεμονικά, τρομακτικά, ψυχρά, κοινώς μια από τις καλύτερες φωνές του ιδιώματος, που εδώ αξιοποιεί την τεχνογνωσία των DsO, φιλτράροντάς την μέσα από τις ανάγκες του υλικού που συνοδεύει.

Τα μουσικά θέματα που αναδεικνύουν οι κιθάρες αποπνέουν είτε ένα ψύχος απαράμιλλης ομορφιάς, είτε μια επιθετικότητα που όμοιά της είχα να ακούσω από τον δεύτερο δίσκο των Antaeus. Η πλάστιγγα προφανώς γέρνει υπέρ των καταθλιπτικών στιγμών, μιας και η γενικότερη ατμόσφαιρα είναι προσανατολισμένη εκεί. Ορισμένες φορές δεν αποκλείεται κατά τη διάρκεια της ακρόασης να χαθείτε, αλλά αυτό είναι μέρος του σχεδίου. Τα βίαια ξεσπάσματα θα σας επαναφέρουν στην πραγματικότητα. Οι συναισθηματισμοί τους είναι εκθαμβωτικοί.

Μαγευτικός δίσκος που δημιουργεί με το έτσι θέλω μια νέα πραγματικότητα, μέσα στην οποία ζεις και δεν σε ενδιαφέρει τίποτε άλλο, όσο ακούς αυτή τη μουσική. Η μακάβριες φωτογραφίες που ακολουθούν θα ξεδιαλύνουν κι’ άλλο το τοπίο. Απλά θεοί.

band

cover

Advertisements

Slaegt – Ildsvanger (2015)

Μέχρι στιγμής η πιο ευχάριστη έκπληξη του 2015, και σίγουρα η πιο εύκολη ως προς την περιγραφή. Νορβηγικό black metal αρχών δεκαετίας του ’90, ενταγμένο στα ηχητικά πλαίσια του ντεμπούτου του Burzum, με ένα αισθητό πασπάλισμα από την αισθητική του A Blaze In The Northern Sky. Το ευχάριστο της υπόθεσης είναι ότι ο αυθορμητισμός των Δανών είναι τέτοιος, που, σε συνεργεία με τον απαράμιλλο οίστρο τους, δημιουργεί ένα αριστούργημα με πανέμορφη ροή. Τα δέκα κομμάτια του κυλάνε αβίαστα, οι τύποι βασανίζουν τα όργανά τους χωρίς να φοβούνται τίποτα, ούτε τη χρήση της μελωδίας, ούτε ένα touch από punk. Τα φωνητικά δεν συνιστούν κάτι το ιδιαίτερο, αλλά εδώ είναι που κρίνονται όλα : στο πόσο old – school είναι ο δίσκος, και στο πόσο παγερά αδιάφορους παίζει να τους αφήνουν τέτοια ζητήματα. Το drumming θυμίζει πρώιμους Burzum (συχνές αλλαγές), αλλά η μαγεία κρύβεται, μεταξύ άλλων, και στην παραγωγή : αυτή η ζεστή κασετίλα που κυριαρχεί στον χώρο, με το που θα βάλεις το δίσκο, που θυμίζει τα βόρεια ορόσημα αυτού του είδους, και που έχει να πει πώς δίπλα στο αριστουργηματικό A Umbra Omega, θα χώνουμε πού και πού κάτι τέτοια διαμάντια που ένας θεός ξέρει γιατί κυκλοφορούν με καθυστέρηση εικοσαετίας.

cover