Funeral Mist

Οι Funeral Mist (για πολλούς το ευρωπαϊκό αντίπαλον δέος των αριστουργηματικών Leviathan) είναι ένα ξεχωριστό κεφάλαιο στο black metal. Ο Arioch ανήκει κατ’ εμέ στους 3 καλύτερους black metal τραγουδιστές (μαζί με Aldrahn και Attila) ενώ ταυτόχρονα πρόκειται για έναν από τους πιο κρίσιμους συνθέτες στον χώρο – καθότι προσωπικά δεν με έχει απογοητεύσει ποτέ, έχοντας κυκλοφορήσει δίσκους – σταθμούς. Μπορεί στην «πρωινή» του δουλειά, τους Marduk, η παραγωγή του να έρχεται με μεγαλύτερη συχνότητα, και η ποιότητα να αγγίζει σπάνια κορυφές (κάποιοι θα πουν ότι οι Marduk δεν την άγγιξαν ποτέ, και δεν θα διαφωνήσω), ωστόσο στους Funeral Mist, ο Arioch (κατά κόσμον Daniel Rosten) είναι λακωνικός και τόσο ουσιώδης όσο λίγοι. Με ελάχιστες κυκλοφορίες, και ταυτόχρονα όντας και ο ίδιος δυσεύρετος (σε σχέση με πολλές «περσόνες» του χώρου), ακολουθεί μια ιδιαίτερη πορεία η οποία προσωπικά με ικανοποιεί απόλυτα. Ένα αφιέρωμα στους Funeral Mist κρίνεται αναγκαίο, επειδή οι ίδιοι αποτελούν ένα κρίσιμο κεφάλαιο του ευρωπαϊκό black metal. Σημαίνουν πολλά για τον ακραίο ήχο και έχουν οικοδομήσει, με ογκόλιθους, το black metal της σύγχρονης εποχής. Κάποιος θα πει ότι δεν είναι τόσο ρηξικέλευθοι όσο οι DsO, ωστόσο αυτό  είναι το λάθος ερώτημα – κανείς δεν μπορεί να θεωρήσει ότι οι Teitanblood π.χ., παρουσιάζουν κάτι το πρωτοποριακό. Οι μαγεία και το μεγαλείο των Funeral Mist έγκειται αλλού. Εθιστικοί, ωμοί, μεγαλειώδεις, επικοί, ηγεμονικοί, με μια από τις καλύτερες φωνές του χώρου, έχουν σοδομίσει τα αυτιά μας ΜΟΝΟ με δισκάρες. Βουτάμε !

Τα 90’s… Bringer of Terror

Στα 90’s o Arioch κυκλοφόρησε επί της ουσίας 3 demo και ένα (θρυλικό) EP, το Devilry. Ένα Promo του 1995 παρουσιάζει κάποιες ενδιαφέρουσες ιδέες, όπως συγκεκριμένα riffs, ambient περάσματα, κάποιες δειλές μελωδίες, ωστόσο για μια πραγματικά αξιόλογη κυκλοφορία θα πρέπει κανείς να κοιτάξει στο Darkness Demo της ίδια χρονιάς. Το μόνο που μπορεί να σας ξενίσει σε αυτό το απολαυστικό, κατά τα άλλα demo, είναι τα φωνητικά του Arioch, τα οποία εδώ είναι «τυπικά» black φωνητικά και όχι αυτό το εντελώς ιδιαίτερο στυλ που εισήγαγε με το Devilry (και τροποποίησε με δραματικό τρόπο στα Salvation και Maranatha). Μουσικά η κυκλοφορία σπέρνει. Έχει αυτά τα εξαιρετικά, ηγεμονικά, σαρωτικά riffs που κάνουν πάντα την εμφάνισή τους στις κυκλοφορίες αυτής της μπάντα, και που προσωπικά τα θεωρώ σήμα κατατεθέν τους. Τα Dreams of a Time Before Time (με τα εξαιρετικά leads) και Blasphemy θα σας ξεσηκώσουν (το δεύτερο έχει μαγικά ambient περάσματα).  Ενδιαφέρον, χορταστικό demo, άξιο ακροάσεων και με ωραία αίσθηση «κασετίλας».

Την επόμενη χρονιά κυκλοφορεί το Havoc Demo,  (ένα κομμάτι του θα το δούμε και το Devilry) το οποίο είναι επίσης ενδιαφέρουσα δουλειά. Προσωπικά το θεωρώ λίγο κατώτερο του προηγούμενο ωστόσο περιέχει την κομματάρα Nightside Phantom, ενώ σιγά σιγά ο Arioch διαμορφώνει ένα πιο «προσωπικό» στυλ. Υστερικές κραυγές, πιο «επιβλητικά» φωνητικά σε σημεία. Το σιδηροδρομμικό riffing απλώνεται καθόλη τη διάρκεια του demo, καθιστώντας το «τυπική» black κυκλοφορία των 90’s, ενδιαφέρουσα για τους «ταλιμπάν» του ιδιώματος (σαν και του λόγου μου).

Και το 1998, φθάνουμε στο Devilry EP.  

Η δήλωση του Arioch ότι κάτι ιδιαίτερο, κάτι ξεχωριστό, ξεκινάει. Το sample με τις γυναικείες κραυγές σε ανατριχιάζει, σε κάνει να αισθάνεσαι άβολα. Το riffing, σιδηροδρομικό και σαρωτικό. Η φωνή του έχει μια δόση παράνοιας, αλλά κυρίως (εδώ) ακούγεται σαν βρυχηθμός. Σε άλλα σημεία νομίζεις ότι πνίγεται. Το μεγαλείο θα φανεί στο ΕΠΟΣ Bringer of Terror. Σχιζοφρενικά γέλια, βρυχηθμοί, ηγεμονική άρθρωση, απίστευτα riffs, σαρωτικά και ισοπεδωτικά. Εδώ ξεκινάει πραγματικά το μεγαλείο των Funeral Mist γιατί πρόκειται για κομμάτια που δεν μπορούν να περιγραφούν επαρκώς, η ένταση που σου μεταφέρουν είναι σχεδόν μεταφυσική. Το Devilry είναι ένα εξαιρετικό παράδειγμα του οράματος που έχει ο Arioch για το πως πρέπει να ηχεί το black metal. Σκληρό, αδυσώπητο, μεγαλοπρεπές και ενίοτε μελωδικό. Κυρίως όμως, πρέπει να είναι μουσική που μεταφέρει άγχος, φόβο. Η πρώτη μεγάλη κυκλοφορία τους, πρόδρομος του αριστουργήματος Salvation.

Τα 00’s… A (brutal) Sun Of Hope 

Το Salvation του 2003 είναι ένας κατακλυσμιαίος ογκόλιθος που δεν πρέπει να παραβλέψει κανένας, εάν εντρυφεί σε αρρωστημένα, ακραία, βίαια ακούσματα. Καμία αναφορά σε αυτόν τον δίσκο δεν μπορεί να γίνει χωρίς αυτές τις τρεις λέξεις. Κάθε κομμάτι, κάθε νότα, κάθε χτύπημα στα τύμπανα και κυρίως κάθε λέξη που βγαίνει από το στόμα του Arioch, είναι αριστοτεχνικά τοποθετημένα. Εάν black metal για εσάς δεν σημαίνει απλώς άψυχη κόπια και άκρατος μιμητισμός, αλλά συναίσθημα και πάθος, τότε το Salvation σας περιμένει. Με μια πανδαισία σαρωτικών, εθιστικών μέχρι και «συναυλιακών» (ενίοτε) συνθέσεων (Breathing Wounds, Bread to Stone), με βιβλική (επική) στιχουργία, με μακροσκελή «σιδηροδρομικά» έπη όπως το εθιστικό Circle of Eyes, ο Arioch θέτει τα δικά του standards για το πως πρέπει να ηχεί το ιδίωμα. Είναι τόσο μεγαλειώδης και επικός, τόσο βίαιος και ωμός, και ταυτόχρονα τόσο αρρωστημένος ο τρόπος που εξελίσσεται ο δίσκος, που δεν μπορείς παρά να θαυμάσεις την κινηματογραφική ροή. Τον ήχο στα τύμπανα, που καθιστά τον ακροατή άμεσα θύμα των βιαιοπραγιών. Τα σαρωτικά riffs, (κυρίως σιδηροδρομικά) που είναι παρόντα (σχεδόν) σε κάθε κομμάτι και δεν αφήνουν τίποτα όρθιο, βιβλικά και αυτά σαν χείμαρρος. Είναι τόσο εξωφρενικά βίαιο και επικό το Bread to Stone, τόσο ανελέητος ο τρόπος που ξεσπάνε τα δύο πρώτα κομμάτια, που δεν αφήνουν στον ακροατή κανένα (χρονικό και συναισθηματικό) περιθώριο να αντιδράσει. Θέλω να επικεντρωθώ, ωστόσο, στα φωνητικά, γιατί συνοψίζουν με έναν εξαιρετικό τρόπο, τα όσα παρουσιάζει σε αυτόν τον δίσκο ο Arioch. Είναι η «ψυχή» αυτού του πονήματος, κατά την άποψή μου. Ο τρόπος που εκφέρει τις λέξεις είναι τόσο… αφύσικος  που σε μια (αποτυχημένη, μάλλον) προσπάθειά μου να τον περιγράψω, θα πω ότι τις προφέρει σαν να έχει γεμίσει το στόμα του με αίμα και εμετό. Αρρωστημένα φωνητικά, μεγαλειώδη μέσα στην σήψη τους, να κοινωνούν αυτούς τους βιβλικά γραμμένους στίχους, διεστραμμένους και αυτούς. Τα samples με τα οποία είναι διανθισμένη η εξαιρετικά προσεγμένη αυτή κυκλοφορία, εντείνουν το καταθλιπτικό σκότος το οποίο κινηματογραφικά δημιουργεί ο Arioch. Το Salvation τοποθετεί του Funeral Mist αυτομάτως όχι απλά στον ακραίο μουσικό χάρτη, αλλά στις κορυφαίες θέσεις. Σε ένα ιδίωμα που ποτέ δεν παύει να εκπλήσσει, η σηψαιμική διαστροφή του Salvation αφήνει το δικός της στίγμα, με ηγεμονική άνεση.

Για το Maranatha του 2009 καλούμαι να σκεφτώ έναν τρόπο να περιγράψω έναν από τους δίσκους που προσωπικά με σημάδεψαν όσο λίγοι. Το είχα ακούσει 2 χρόνια αφότου βγήκε. Με είχε κολλήσει στον τοίχο. Από το πρώτο δευτερόλεπτο μέχρι και το τελευταίο (όσο κλισέ κι αν ακούγεται).  Ίσως οι ταχύτητες πέφτουν κάπως. Δεν μπορώ να αποφασίσω εάν η ατμόσφαιρα είναι πιο άρρωστη από τον προκάτοχό του (το εξώφυλλο, προφανώς, προσφέρει έξτρα πόντους). Θέλω να σταθώ στα χρώματα. Δίνουν μια εικόνα του τι θα ακούσετε, κατά τρόπο οριακά μεταφυσικό. Η γυμνή γυναίκα θα σας φέρει στο νου τους (σοκαριστικούς) στίχους του Jesus Saves !. Ο άγγελος με τη σάλπιγγα, το (επικό) Anti – Flesh Nimbus. Αλλά κυρίως, η σήψη που αναδύεται από την εξαιρετικά προσεγμένη αισθητική του συνάδει όχι μόνο με την μουσική, αλλά και με τις ερμηνείες του Arioch. Εδώ διαφαίνεται, ξανά το μεγαλείο αυτού του τραγουδιστή. Πρόκειται (ίσως) για τις καλύτερες ερμηνείες του. Ακούστε πως ξερνάει τους στίχους στο White Stone, σαν να βρίσκεται σε παράκρουση. (λίγο) Πιο ξηρά φωνητικά σε σχέση με αυτά του Salvation, αλλά και πάλι, η στάμπα και η ποιότητα είναι εμφανείς.  Φτάνει στα όρια του, στο πως ωρύεται. Όχι (μάλλον) σα ψυχασθενής. Ωρύεται με έναν φανατισμό αντίστοιχο με αυτόν στην (απόλυτα ταιριαστή) ομιλία ενός (Αμερικάνου, μάλλον) πάστορα, που χρησιμεύει σαν εξαιρετικό sample, στο ΕΠΟΣ Blessed Curse, που κρατά 12 λεπτά και το πιο πιθανό είναι να μονοπωλήσει το ενδιαφέρον όσων γαλουχήθηκαν στο κατά Vikernes Ευαγγέλιο τραγουδοποιίας.

Το Maranatha είναι ένα επικό έργο, μαύρο και αρρωστημένο, συνάμα όμως συναισθηματικό γιατί πως αλλιώς να περιγράψεις τα leads του Blessed Curse ? Πώς αλλιώς να μιλήσεις για το «ρεφρέν» του ΜΕΓΑΛΕΙΩΔΟΥΣ Anti – Flesh Nimbus, με ένα sample – ψαλμωδία τόσο ταιριαστό, μέσα στην ειρωνεία του, που καταδεικνύει όλα τα σπουδαία που πράττει και παρουσιάζει ο Arioch σε αυτό το δίσκο. Τι να πεις για το ΒΙΒΛΙΚΟ mid – tempo σημείο που σκάει κάπου στο δεύτερο λεπτό του Jesus Saves !, τόσο επικό που θα ήθελες σίγουρα να το ακούσεις live, μέχρι που βέβαια, εάν τελειώσεις όλο το δίσκο, θα καταλάβεις…

Θα καταλάβεις ότι αυτός ο δίσκος και αυτός ο άνθρωπος πρέπει να ακούγονται από το δίσκο. Τόσο ισχυρός είναι ο αρνητισμός της μουσικής των Funeral Mist. Οι γρήγορες στιγμές προφανώς δεν εκλείπουν, ο δίσκος είναι μάλλον μοιρασμένος. Και εδώ η βιαιότητα είναι απαράμμιλη και πατάει στο λαιμό όχι απλώς ό,τι έχει κυκλοφορήσει με τους Marduk ο Arioch, αλλά και πολλά από τα εκτρώματα της σκηνής.

Μνημειώδης δίσκος, τομή για το συγκρότημα, όσο και για την NoEvDia που είχε την τιμή να έχει το logo της στο πίσω μέρος του δίσκου.

Macarbe 10s…

Και φθάνουμε στο Hekatomb, του 2018.

Δεν ασχολούμουν πολύ με το ιδίωμα εκείνη την περίοδο, οπότε όταν είδα ότι κυκλοφόρησε ο δίσκος, 9 (!) χρόνια μετά την εποποιία του Maranatha, σταμάτησα ό,τι έκανα. Ο τίτλος, όπως και όλη η αισθητική των Funeral Mist, μακάβριος, τρομακτικός, βουτηγμένος στον αρνητισμό. Μπορείς να σκεφτείς κάποιον μαζικό τάφο, στο νεκρό, ψυχρό δάσος που κοσμεί (άλλο) ένα εξαιρετικό εξώφυλλο.

Ο πιο βίαιος δίσκος τους. Η ατμόσφαιρα εδώ προκύπτει από το εντελώς ασφυκτικό συναίσθημα που επιβάλλουν οι ταχύτητες, τα (επικά) riff και τα (χουλιγκάνικα, σε σημεία) φωνητικά του Arioch. Λίγο διαφορετική προσέγγιση σε σχέση με τους προηγούμενους δίσκους (όχι τόσα samples, πιο γρήγορες ταχύτητες). Είναι μαγικό το πως μπορεί και σαρώνει ακόμα και σε ένα «άθλημα» στο οποίο εξασκούνται κυρίως «συναυλιακές» μπάντες – οι περισσότερες εκ των οποίων, μόνο γέλιο (ή/και δάκρυα) θα σας προκαλούν μετά (και) από αυτόν τον εξαιρετικό δίσκο. Εδώ το πρώτο λόγο τον έχει η βία και το μακάβριο. Μεγαλειώδη κομμάτια, σαν το εναρκτήριο In Nomine Domini, και το (προσωπικό μου αγαπημένο) Within the Without επισφραγίζουν το μεγαλείο του δίσκου. Κομμάτια που βιώνονται, και που μόνο μερικώς περιγράφονται. Πως όμως να περιγράψεις και το Shedding Skin, όταν ο Arioch προκαλεί τον ακροατή με την ψυχωτική του ερμηνεία ; Πώς να μιλήσεις για το βιβλικό, προαιώνιο Metamorphosis, το αργό tempo του οποίου σε φανατίζει ; Το εντελώς καταθλιπτικό δε έπος Cockatrice, μας επαναφέρει στην αρχική παρατήρηση, ότι οι Funeral Mist αναγκάζουν τον ακροατή να νιώσει. Και εδώ είναι που (ξανά) βγαίνει νικητής ο Arioch. Στους καιρούς που ζούμε, όταν τα μεγάλα πράγματα δεν τα εκτιμάς όσο συμβαίνουν, αμφιβάλλω εάν το Hekatomb θα μνημονεύεται όσο οι προκάτοχοί του.

Το σημαντικό όμως είναι να μνημονεύονται οι Funeral Mist, ως ένας εκ των στυλοβατών του ακραίου ήχου. Και αυτό γιατί η μακάβρια αποφασιστικότητα τους, που έχει σα πυρακτωμένο σίδερο αφήσει το αποτύπωμά της στο black metal της εποχής μας, αναγκάζει τον παραλληλισμό με εκείνο τον πανέμορφο πίνακα του Ντύρερ, τη φρικτή συνοδεία του ιππότη, τον διάβολο και το θάνατο. Παρά τα εκτρώματα, παρά τη σήψη, τέτοια συγκροτήματα (θα) στέκουν.  

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s