Kryptograf – Kryptograf (2020)

Γενικώς δεν είμαι τύπος των ταξιδιών – τουλάχιστον δεν ήμουν μέχρι πριν μερικά χρόνια. Το soundtrack παίζει τεράστιο ρόλο, και αν κάτι θέλω είναι όταν ταξιδεύω η μουσική να ταιριάζει με αυτό που ζω. Όταν ταξιδεύω με παρέα θέλω Monster Magnet, Kyuss, Queens Of The Stone Age, και, βεβαίως, Sabbath. Σε χαλαρώνει. Ειδικά αν συνδυαστεί με επιστροφή από τη θάλασσα, τότε σίγουρα. Για αυτό δεν πολυταξιδεύω – και για αυτό όταν πηγαίνω Γιάννενα πηγαίνω πάντα μόνος, και το βράδυ για να προλάβω τα βουνά τη νύχτα (ίσως με Burzum ή Primordial). Κάθε κομμάτι και δίσκο τον συνδέεις με άτομα και καταστάσεις, σίγουρα με συγκυρίες. Τους Sabbath εγώ πλέον τους έχω συνδέσει με μια σύντομη σχέση που συνέπεσε με την πρώτη καραντίνα. Ήταν τότε που σε κάθε σόλο του Vol.4. θα έπινα ίσως λίγο ουίσκι, για να γίνει πιο έντονος ο συναισθηματισμός που βγάζουν αυτές οι γαμωνότες. Κοινώς τους έχω συνδέσει με συναισθηματισμό και ένταση, ίσως στο βαθμό που να καθόρισαν και γιατί μου αρέσουν οι DsO ή γιατί θεωρώ το solo του Comfortably Numb την πιο τέλεια σύνθεση που έχω ακούσει.

Όπως και να έχει, σε τέτοιες συνθήκες, ούτε ταξίδια, ούτε θάλασσα, ούτε (πολλές) παρέες. Δεν ξέρω αν ταιριάζει στους Kryptograf αυτό αλλά σίγουρα κάπως θα προσαρμοστούν στην φάση σας.

Όταν γράφονται αυτές τις γραμμές ισχύει το Φλεβάρης κουτσοφλέβαρος, πουτσόκρυο και τέτανος, και έχουν περάσει κάτι μήνες από τότε που πρωτοάκουσα τους Νορβηγούς. Αυτό δεν αναιρεί την καλοκαιρινή αύρα τους, ούτε το πόσο «παιχνιδιάρικοι» μπορούν να γίνουν. Έχουν ενδιαφέρουσα riff-οποιία, η οποία κοιτάει προς (πρώιμους) Sabbath, αλλά θα ρίξει και ολίγη από Zeppelin (να το πούμε ; θα το πούμε, μια ζωή μου αρέσουν οι μπάντες που αντιγράφουν οι Zeppelin, όχι οι ίδιοι οι Zeppelin). Αυτό που σου κάνει σίγουρα εντύπωση, είναι τα Ozzy-ισια φωνητικά. Καβλάντες, ευχάριστοι, και σε αυτό το σημείο επαγγελματίες. Έχουν αρκετά ψυχεδελικά σημεία διάσπαρτα, για να χαθείς στο δωμάτιό σου (που αλλού…) τα οποία δεν είναι του στυλ μου τόσο. Όταν πρέπει θα groove-αρουν (ορθώς). Τους προτίμησα για τα όμορφα ρεφραίν, τον συναισθηματισμό που βγάζουν με τον μελαγχολικό συνδυασμό φωνητικών/κιθάρας, κοινώς τα απλά υλικά με τα οποία σε ταξιδεύουν σε μια στιγμή που κάπως σου ήταν πιο απλό να βάλεις έναν δίσκο. Ίσως δεν είναι ο δίσκος που ακούς όταν πηγαίνεις στη θάλασσα, ίσως είναι ο δίσκος για μια μπίρα το βράδυ, ο δίσκος για να ακούς όταν γυρνάς από ραντεβού. Είναι τόσο απλοϊκά όμορφοι που εγκαταστάθηκαν στα ακουστικά μου για καιρό, χωρίς να έχουν καν τις κορυφώσεις εκείνες βέβαια των Sabbath, τις τόσο μεθυστικές. Αλλά δεν παύουν να είναι τίμιοι σε αυτό που κάνουν. Κάτι μήνες μετά ακούγονται μια χαρά.

Και το εξώφυλλο γαμεί (μετριοπαθώς…).

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s