Συνέντευξη Hiraeth

Περάσαμε ένα όμορφο, ανέμελο καλοκαίρι φλογερό όσο λίγα. Ο βιασμός της φύσης υπό την εποπτεία του νεοφιλελέ Weltanchauung παραμένει συνεπής εδώ και τόσα χρόνια στο ραντεβού. Στο χειμερινό ηλιοστάσιο ωστόσο αλλάζουμε σελίδα με μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα συνέντευξη των Hiraeth, ένα πολύ ελπιδοφόρο project το οποίο επιδίδεται σε μαγευτικό folk/indie. Ενόψει και του αφιερώματος που ετοιμάζουμε, η Χριστίνα μας δίνει τις λεπτομέρειες για τον κόσμο που χτίζουν. (Όπου βλέπετε α’ ενικό αφορά προφανώς την Χριστίνα, που μας δίνει πληροφορίες για το έτερο, εξαιρετικά ενδιαφέρον project της).

-Χαίρετε ! Θα θέλατε να μας συστήσετε τους Hiraeth ?

Γειά σας γειά σας. Είμαστε ένα indie-folk δίδυμο από τη Λάρισα. Μια ακουστική κιθάρα, μια βιόλα και 2 φωνές, ψάχνοντας συναισθήματα που υπάρχουν μέσα μας, αυτά που καμιά φορά δεν μπορούμε να περιγράψουμε ή δεν υπάρχουν πια. Αλλά τα αναζητάμε ακόμη. Αυτό το ‘σπίτι’ βρήκαμε στη δικιά μας μουσική. Σκεφτήκαμε ότι όπως το ψάχνουμε εμείς, θα ψάχνουν κι άλλοι το δικό τους και ίσως να ταυτιστούν με το συναίσθημα που λέγεται hiraeth.

-Το εξώφυλλο του EP από την αρχή μου τράβηξε την προσοχή. Μου θυμίζει Σκανδιναβικό Twin Peaks.

 Κι εμείς το αγαπάμε πολύ, αν και το μόνο horror στοιχείο που αναγνωρίζουμε σε αυτό είναι η απόστασή και η νοσταλγία μας γι’ αυτό το οικείο περιβάλλον, που πάντα συνδυάζεται από μια γλυκιά χροιά. Ωστόσο, πολύ ενδιαφέρον που οδηγήθηκες σε Twin Peaks, από κάτι που σε εμάς δίνει ελπίδα.

Είχαμε την τύχη να μας παραχωρήσει μια από τις φωτογραφίες του ο φίλος μας Δημήτρης Ταϊρης. Μόλις την είδαμε καταλάβαμε πως εκφράζει απόλυτα το νόημα του hiraeth, αυτή τη νοσταλγία για ένα σπίτι. Ακόμη και αν δεν το έχουμε επισκεφθεί, βρισκόμαστε εκεί πολλές από τις στιγμές μας.

Βέβαια για να δέσει όλο αυτό το ep και να γίνει αυτό ακριβώς που θέλαμε και αγαπήσαμε, έβαλαν το λιθαράκι τους ο Άλεξ Μπόλμπασης και ο Λάμπρος Καρακώστας. Όποτε και οι τρεις είναι πολύ σημαντικό κομμάτι της πρώτης μας δουλειάς.

-Μου αρέσει η αμερικάνικη χροιά στα φωνητικά. Βασικά μου θυμίζει (και) Νότο.

 Γενικότερα πιστεύουμε πως έχουμε επηρεαστεί και από αμερικανική και από βρετανική φολκ.  Έχουμε πολύ διαφορετικές χροιές όποτε είναι πολύ όμορφο που εν τέλει ο κόσμος το λαμβάνει σαν κάτι ταιριαστό.

-Στο Let the Light In ένιωσα αρκετά αισιόδοξος. Βασικά, μου θύμισαν τα μελωδικά/οπαδικά (χριστέ μου) σημειά των Offspring !

Αυτό ακριβώς θέλαμε! Να είναι αισιόδοξο. Τα κομμάτια μας έχουν μια κλίση στη μελαγχολία οπότε το Let the Light in είναι ένα κομμάτι που θέλαμε να φέρει φως στο ep και σε οποι@ το ακούει.

Χαχαχα, η αλήθεια είναι πως το πανκ ήταν ο χώρος που ξεκίνησα και είναι αρκετά σταθερός στη ζωή μου, παρά τις όποιες αλλαγές και περιόδους. Δεν ξαναήρθα αντιμέτωπη με την συγκεκριμένη σύγκριση ωστόσο. Μάλλον, γοητεύομαι αρκετά με αυτό.

-Λατρεύω τα φωνητικά που θυμίζουν Tash Sultana. Κάποια επιρροή ;

One-woman-band φωτιά. Την λατρεύουμε. Την ενέργεια, το ταλέντο, τη δημιουργικότητα της. Σίγουρα μας δίνουν ελπίδα οι γυναίκες στο χώρο και όσο προχωράμε ευτυχώς βλέπουμε να γίνεται πιο ισχυρή η παρουσία τους και στην Ελλάδα.

Δεν είχαμε παρατηρήσει ότι υπάρχει στα φωνητικά μας. Ωραίο fact!

-Οι στίχοι φαίνονται αρκετά προσωπικοί. Αποστασιοποίηση από το αστικό τοπίο ίσως ; Βασικά, θα μας μιλήσετε για αυτούς ;

Είναι προσωπικοί. Θέλουμε όμως να πιστεύουμε πως μπορείς να ταυτιστείς, γι’ αυτό και γράφουμε αρκετά ελεύθερα. Εκφράζουμε τα συναισθήματα μας, τις σκέψεις μας, την κατάσταση που ζει η κάθε μια ξεχωριστά αλλά και μαζί. Σίγουρα η φύση μας εμπνέει και μας κάνει να νιώθουμε ελεύθερες. Οπότε θέλουμε πάντα να υπάρχει -και κάπως αβίαστα- υπάρχει με κάποιο τρόπο στα κομμάτια μας.

-Αγαπημένα είδη folk ? Βασικά, αγαπημένες χώρες ; Το λέω γιατί το σκανδιναβικό έχει πιο «βουκολικό» τοπίο ενώ το αμερικάνικο πιο «απομονωμένο». Σαν να ζητά κάποιος καταφύγιο από κάτι σάπιο. Μου φαίνεται πως οι Hiraeth είναι ανάμεσα στα δύο, αλλά με έμφαση στο δεύτερο.

Κινούμαστε προς το δεύτερο αλλά με περισσότερη έμφαση στην αναζήτηση καταφυγίου από κάτι σάπιο. Οι γραμμές μεταξύ των δύο είναι αρκετά λεπτές, αλλά στα ακούσματα μας τρέχει πολύ η αμερικανική φολκ. Η αδυναμία μας είναι το indie folk, το οποίο είναι και το είδος που μας ένωσε στην πραγματικότητα.

-Η σχέση folk/alternative είναι πολύπλοκη αλλά αγαπημένη. Επιρροές από το δεύτερο ;

Οι σχέσεις όλων των ειδών της μουσικής είναι περίπλοκες. Κάποιες φορές δεν μας αρέσει να βάζουμε ταμπέλες στο τι μουσική παίζουμε ή στο τι μουσική ακούμε. Αργήσαμε, μάλιστα, πολύ να κατασταλάξουμε έστω και λίγο στο «είδος» μας. Αν και είμαστε μόνο 2, οι μουσικές καταβολές μας έχουν αρκετή απόσταση. Και αυτό ίσως είναι η μαγεία που μας οδήγησε στο ‘σπίτι’ μας, στο οποίο ακόμη και σήμερα διακρίνουμε πολλά διαφορετικά στοιχεία της καθεμίας.

-Μου αρέσει η προσωπική προσέγγιση, ήθελα να ρωτήσω εάν σας αρέσει η πιο «μυθολογική» ; Βλέπω Θεσσαλία και ήθελα να ρωτήσω λόγω του βιβλίου του Τσαπραϊλή.

Δεν σκέφτηκα ποτέ ότι κάποιος θα μας συνδέσει με κάτι αντίστοιχο του συγκεκριμένου βιβλίου. Μάλλον είμαστε αρκετά μακριά από αυτόν τον τρόμο του κάμπου. Επιλέγουμε να επικεντρωνόμαστε στις καυτές και κρύες μέρες του, και στα μέρη που έχουμε και μας έχουν επιλέξει ώστε αφορμώμενες να δημιουργούμε.

-Το ευρωπαϊκό folk δεν είναι τόσο «ατομικό». Το αμερικάνικο είναι πιο ρομαντικά μονόχνωτο.  Τι από τα δύο σας έλκει ;

Και τα δυο! Στις ζωές μας έχουμε έντονα τόσο το συλλογικό κομμάτι, όσο και το ατομικό που καταλήγει ρομαντικό ή μονόχνωτο. Κι εμείς θέλουμε να μιλάμε για τη ζωή. Υπάρχει μια κλίση στον ρομαντισμό ώρες ώρες. Από μια εικόνα μέχρι μια κουβέντα, υπάρχουν πολλές αφορμές μέσα στη μέρα για να οδηγηθείς εκεί.

-Τραγουδάτε και σε ένα άλλο project, που μου θύμισε μεταξύ άλλων (και) Portishead. Είμαστε λάτρεις, οπότε κάποιο σχόλιο ;

Αχ. Άγγιξες την ψυχούλα μου. Η αλήθεια είναι ότι είναι ίσως η κύρια μπάντα, για την οποία έχω απογοητευτεί πολύ που δεν τους πρόλαβα ενεργούς ώστε να τους ζήσω σε live. Χαίρομαι πολύ που το Dystopic σου θύμισε κάτι τέτοιο. Λειτούργησα αρκετά ελεύθερα, όπως νομίζω τελικά φαίνεται στο συνολικό ep. Νομίζω ενώθηκαν οι επιρροές μου και τελικά βγήκε κάτι που ένιωσα δικό μου.

-Καραντίνα, δίσκοι, folk. Κάποιο σχόλιο ;

 Δύσκολα τα πράγματα. Όταν βγάλαμε το ep ανυπομονούσαμε να το μοιραστούμε σε live. Αλλά η καραντίνα μας σταμάτησε, όπως και τους περισσότερους μουσικούς. Και αυτό σε πάει συνεχώς πίσω γιατί θες να δημιουργήσεις κι άλλο, να μοιραστείς κι άλλο αλλά χρειάζεσαι και το support από τον κόσμο. Εμείς, μάλιστα, από την αρχή του hiraeth έχουμε «σχέση απόστασης», καθώς μένουμε σε διαφορετικές πόλεις οπότε σίγουρα δεν είμασταν όσο μαζί θα θέλαμε.

Παρόλα αυτά θεωρούμε ότι η μουσική μας είναι για καραντίνα. Όποτε ψάξτε μας και ίσως σας κρατήσουμε συντροφιά σε αυτή τη δύσκολη κατάσταση που όλ@ περνάμε.

-Προτάσεις προς τον κόσμο ; Σχήματα ή/και δίσκοι ;

Όσον αφορά τους δίσκους, και σε συνέχεια της προηγούμενης ερώτησης, αντιμετώπισα μια φάση στη ζωή μου που αρχικά ήταν αρκετά δημιουργική χωρίς να το σκέφτομαι. Στη συνέχεια όμως οι ρυθμοί και οι απαιτήσεις από άποψη ‘δουλειάς’ ανέβηκαν, παρά τη γενικότερη στασιμότητα. Έτσι, πέρασα το πρώτο μου μουσικό burn-out και έφτασα στο σημείο να δυσκολεύομαι να ακούω μουσική. Ακόμη και τώρα, μου προκαλεί μια πίεση μια καινούρια κυκλοφορία και βλέπω την απήχηση που έχει στους υπολοίπους (θετική ή αρνητική). Έχω ανάγκη να πάρω τον χρόνο μου και να αποφασίσω εγώ πότε θα το ακούσω, ώστε να είναι περισσότερο ανεπηρέαστο το εκάστοτε συναίσθημα που θα προκληθεί.

Γι’ αυτό και αυτή τη χρονική περίοδο δεν είμαι πολύ fan των προτάσεων στον κόσμο. Ας βρει ο καθένας το δικό του διαμαντάκι εκεί έξω που θα τον κρατήσει πολύχρωμο στην όλη μαυρίλα.

-Κάποια νέα κυκλοφορία από τους Hiraeth, ή κάποιο άλλο project  ;

Με hiraeth το μόνο σίγουρο είναι ότι θέλουμε να βγάλουμε δίσκο. Αλλά έχουμε δουλίτσα ακόμα. Έχουμε ανάγκη να τρέξει η ζωή και η αλληλεπίδρασή μας με τον κόσμο στα lives. Η όρεξη υπάρχει, κομμάτια και ιδέες υπάρχουν. Όποτε στο κοντινό μέλλον ελπίζουμε να μπούμε σε στούντιο για ηχογράφηση.

Κατά τα άλλα, νιώθω γεμάτη με πολλές μουσικές επικοινωνίες τους τελευταίους μήνες, τελείως διαφορετικές μεταξύ τους, κάτι το οποίο είναι νομίζω και ο λόγος ύπαρξης της μουσικής στη ζωή μου πιο συλλογικά. Οπότε σίγουρα έρχονται πραγματάκια.

Συνέντευξη Dephosphorus

Αν διαβάζετε το blog, τότε τους έχετε ακουστά. Μάλλον η κορυφαία μπάντα του ελληνικού underground αυτή τη στιγμή. Το blog μίλησε με τον Πάνο Αγόρο, τραγουδιστή (και στιχουργό) του συγκροτήματος και ιδιοκτήτη της Blastbeat Mailmurder Productions (οι περισσότεροι βέβαια μάλλον τον ξέρετε ως μέλος της συντακτικής ομάδας του metal hammer). Τα λέει ωραία. Ιδού, λοιπόν, η πρώτη συνέντευξη του blog. Universe I ‘m in love…

Καταρχάς, γειά σου Πάνο. Ευχαριστώ για το χρόνο σου. Συγχαρητήρια για το Night Sky Transform.

1)Όταν ο ακροατής ακούσει το Night Sky Transform, τι ακριβώς θέλεις να κάνει : να χτυπηθεί σαν να μην υπάρχει σήμερα, να ταξιδέψει σε άλλο κόσμο, και τα δύο, κανένα από τα δύο ;

Χαίρομαι που σου άρεσε το N.S.T.! Αν υπάρξει κάποιου είδους αντίδραση από τον ακροατή, τότε αυτό σημαίνει ότι πετύχαμε τον σκοπό μας και τον αγγίξαμε. Συνεπώς, το είδος αντίδρασης  δεν είναι τόσο σημαντικό καθ’αυτό.

2)Ο ήχος είναι πολύ πιο καθαρός απ’ότι στο Axiom. Θεωρούσατε πως θα αναδείκνυε καλύτερα το υλικό ;

Το “Axiom” προοριζόταν αρχικά για demo/promo, oπότε ηχογραφήθηκε σε περιορισμένο χρόνο και με περιορισμένα μέσα. Είμαστε ευχαριστημένοι με το τελικό αποτέλεσμα δεδομένων των συνθηκων και σαφέστατα έτυχε ανταπόκρισης που ξεπέρασε κατά πολύ τις όποιες αρχικές προσδοκίες μας.

Το Ν.S.T. καθώς και οι πλευρές μας στα 2 split-EP’s με Wake και Great Falls, έχει πιο βαρύ, φυσικό και οργανικό ήχο. Αυτή η παραγωγή αναδεικνύει τα κομμάτια, τις δυναμικές τους, την ατμόσφαιρα που θέλουμε να δημιουργήσουμε και τις αποχρώσεις του παιξίματος μας. Αυτός είναι ο δικός μας, προσωπικός ήχος!

3)Η ταμπέλα astrogrind δεν σας εκφράζει πλέον, αυτό είναι σίγουρο. Καμιά πρόταση για να κάνεις τη ζωή μας πιο εύκολη (όταν με ρωτάνε τι μουσική παίζετε τι θα απαντήσω ;). Ρωτάω γιατί πλέον είστε πιο προσιτοί σε αυτιά που δεν είναι εξοικιωμένα με  το grind.

Επέτρεψε μου να διαφωνήσω! Η βάση της μουσικής μας, όχι μόνο στυλιστικά αλλά και σαν νοοτροπία, είναι το grind, το crust και το hardcore. Πέρα από τα riffs, τους ρυθμούς και τα φωνητικά, τα οποία όντως είναι κατά ένα ποσοστό μόνο grind, πρέπει να κοιτάξεις πιο εις βάθος τις δομές των κομματιών και την νοοτροπία που υπάρχει στην σύνθεση. Γράφουμε μικρά, επιθετικά, έντονα κομμάτια, με χωρίς σχεδόν καθόλου σόλο. Παρότι παίζουμε και πιο αργά/ατμοσφαιρικά, ο παροξυσμός και η υστερία του grind πάντα παραμονεύουν.

Είναι λογικό να μη μπορεί να περιγραφεί εύκολα με λόγια η μουσική μας, αφού έχουμε το δικό μας, ιδιαίτερο ύφος. Και αυτό δεν είναι καν απαραίτητο, αφού όλο το υλικό μας είναι εύκολα προσβάσιμο στο διαδίκτυο. Όταν σε ξαναρωτήσει κάποιος, κατεύθυνε τον προς το http://dephosphorus.bandcamp.com. Astrogrind forever!

4)Από επιρροές ; Psudoku έχετε ακούσει (για να το παίξω και λίγο ψαγμένος) ;

Aκούσαμε λίγο από περιέργεια όταν αναφέρθηκε το όνομα τους σε κάποιες κριτικές του “Axiom”. Καμμία σχέση!

5)Συναυλίες. Σνομπάρισμα ή απλώς θεωρείτε ότι δεν είναι δυνατό κάποιος να βιώσει τα vibes των Dephosphorus σε συνθήκες χαοτικού ξύλου και αντίστοιχης ατμόσφαιρας ;

Τίποτα από τα δύο! Ο κιθαρίστας μας μένει Σουηδία οπότε τον λίγο χρόνο που βρισκόμαστε όλοι μαζί τον αφιερώνουμε σε πρόβες και ηχογραφήσεις. Το να εμφανιστούμε ζωντανά είναι απλά θέμα χρόνου. Άλλωστε το υλικό μας έχει live νοοτροπία κι ενέργεια.

6)Το CD αργοπεθαίνει σαν format. To βινίλιο, αντιθέτως, ανασταίνεται. Πιστεύεις πως είναι απλώς ένα hype, ή θα συνεχίσουν να κυκλοφορούν δίσκοι σε βινύλιο σε 10 (ας πούμε) χρόνια από τώρα ; Ρωτάω γιατί εξεπλάγην όταν έμαθα ότι αρνείστε κατηγορηματικά να κυκλοφορήσετε το δίσκο σε CD.

Δεν ισχύει το ότι αρνούμαστε να κυκλοφορήσουμε CD. Απλά δεν το θεωρούμε απαραίτητο, από τη στιγμή που το βινύλιο είναι το βέλτιστο μέσο για την αναπαραγωγή της μουσικής και της αισθητικής μας. Όταν παρουσιαστεί η κατάλληλη ευκαιρία θα γίνει και αυτό. Αργά ή γρήγορα θα υπάρξουν κι εκδόσεις σε κασέτα.

Το βινύλιο επιβιώνοντας για 2+ πέτρινες δεκαετίες, από τα 80’s μέχρι τα μέσα 00’s, όπου το CD το εκτόπισε από το προσκήνιο και το αντικατέστησε στις καρδιές κάποιων μουσικόφιλων (υπήρχαν τότε κάποιοι που ξαναγόρασαν όλη τη συλλογή τους σε CD, συχνά πουλώντας τα βινύλια – κάτι που αργότερα μετάνιωσαν οικτρά!), απέδειξε ότι είναι εδώ για να μείνει. Ακριβώς όπως τα βιβλία, θα συνεχίσει να συνυπάρχει με τα ψηφιακά φορμάτ.

Για όσους αναγνώστες δεν έχουν μυηθεί στις χαρές του βινύλιο δε θα κάνω το καθιερωμένο κύρηγμα. Είναι δύσκολο να εξηγήσεις με λόγια γιατί η εμπειρία ακρόασης της μουσικής από βινύλιο είναι πιο ικανοποιητική, σαν να πασχίζεις να εξηγήσεις γιατί μία γυναίκα φιλάει ωραία. Θα τους παρωτρύνω απλά να κάνουν ένα χαλαρό test drive σε έναν φίλο ή σε κάποιο δισκάδικο που έχει πικάπ, η πιο πλήρης δοκιμή όντας να βάλουν τον ίδιο δίσκο ή το ίδιο τραγούδι να παίξει πρώτα απο CD (ή ψηφιακά) και μετά από βινύλιο.

7)Ας πάμε για λίγο στα σχετικά με την ιδεολογία που αποτελεί τη βάση των δύο κυκλοφοριών σας. Στην πρώτη σας συνέντευξη στο Hammer είχα διαβάσει πως θεωρείς ότι ο άνθρωπος, εάν απαλλαγεί από συγκεκριμένα βιολογικά του ελαττώματα, θα μπορεί να αλλάξει ακόμα και τη ροή του σύμπαντος. Σε ποια ελαττώματα αναφέρεσαι ;

Στην μικρή διάρκεια ζωής και στα ένστικτα ρατσισμού και απληστίας που τον οδηγούν στην αυτοκαταστροφή.

8)Όταν διάβασα αυτό για τη ροή του σύμπαντος, ομολογώ πως εξεπλάγην. Θεωρείς, π.χ, πως ο άνθρωπος θα μπορούσε να αποτρέψει τη μετατροπή του ήλιου σε κόκκινο γίγαντα ;  

Φυσικά. Αναλογήσου την τεχνολογική πρόοδο της ανθρωπότητας τους τελευταίους αιώνες, και το πόσο εξωπραγματικά τα μέσα που διαθέτουμε θα φαινόντουσαν στους ανθρώπους που έζησαν λίγες γενιές νωρίτερα. Προσπάθησε μετά να φανταστείς που θα μπορούσε να φτάσει ένας ανεπτυγμένος τεχνολογικά πολιτισμός μετά από εκατοντάδες χιλιάδες ή εκατομύρια χρόνια εξέλιξης. Θα μπορούσε ακόμα και να φτιάξει καινούρια σύμπαντα. Οι στίχοι του “The Final Computronium από το split με Wake, αναφέρονται σε αυτό.

9)Προφανώς και συμφωνούμε ως προς την ανυπαρξία θεού/θεών. Ωστόσο, στη δεύτερη συνέντευξή σας στο Hammer, διαβάζω πως θεωρείτε ύψιστη υποχρέωση του ανθρώπου να αναζητήσει το νόημα της ζωής. Αυτό, ούτως ή άλλως, κάνει και η θεότητα Dephosphorus. Υποθέτω, ωστόσο, πως όταν λέτε «νόημα της ζωής», αναφέρεστε σε κάτι το καθολικό, το οποίο θα «ισχύει» για όλους, και όχι ένας προσωπικός σκοπός/στόχος. Δεν θεωρείτε, όμως, πως το νόημα της ζωής προϋποθέτει και την  ύπαρξη ανώτερου όντος ; Δεδομένου ότι θεωρείτε πως το νόημα της ζωής «υπάρχει», πρέπει να πιστεύετε πως δεν είναι κάτι το τυχαίο. Aντιθέτως, όμως, αυτό θα είναι κάτι που προϋπήρχε του ανθρώπου, κάτι που αποτελεί δημιούργημα ενός ανώτερου όντος και που περιμένει να ανακαλυφθεί. Ποιά η άποψή σου ;

Πριν να απαντήσω θα ήθελα να διευκρινίσω δύο πράγματα.

Δεν πιστεύουμε στην ύπαρξη ενός θεού ή μίας ανώτερης δύναμης που δεν δημιουργήθηκε ποτέ, προυπάρχοντας ανέκαθεν και φτιάχνοντας τα πάντα. Και αυτό επειδή πρόκειται για θεωρία που επινόησαν άνθρωποι η οποία στερείται λογικής, και δεν ανταποκρίνεται σε όσα έχουμε καταλάβει και ανακαλύψει για το σύμπαν και την δομή της πραγματικότητας. Αυτό που βλέπουμε, αντιλαμβανόμαστε κι έχουμε την αίσθηση ότι συμβαίνει, είναι ότι τα πράγματα είναι κυκλικά και διανύουν φάσεις δημιουργίας και καταστροφής. Για να ισχυριστεί κάποιος το αντίθετο, θα πρέπει κάπως να το υποστηρίξει, πράγμα το οποίο δεν συμβαίνει όσον αφορά τον ιουδαιοχριστιανισμό, το ισλαμ, και τις άλλες μονοθεϊστικές θρησκείες.

Τα γράφω όλα αυτά επειδή αναφέρεσαι και στην ανυπαρξία «θεών», στον πλυθηντικό. Οι ευρωπαίκές παγανιστικές λατρείες (όπως και οι περισσότερες άλλες απ’όσο έχω την εντύπωση) είχαν μία εντελώς άλλη θεώρηση των πραγμάτων όσον αφορά την κοσμογονία, πολύ πιο λογική και ρεαλιστική. Οι θεοί τους ξεπήδησαν μέσα από αρχέγονο χάος κι έβαλαν τάξη σε αυτό. Δεν προυπήρχαν δηλαδή, αλλά αντίθετα ήταν μέρος της δημιουργίας. Ενώ ο Γιαχβέ υποτίθεται ότι έφτιαξε εξ’ολοκλήρου τον κόσμο, άρα δεν είναι μέρος του. Η διαφορά είναι μεγάλη. Προσωπικά δεν είμαι ενάντια στις παγανιστικές λατρείες, το αντίθετο. Τα περισσότερα άτομα που σχετίζονται και αλληλεπιδρούν με τους Dephosphorus είναι παγανιστές υπό την ευρύτερη έννοια, επειδή θεωρούμε την φύση και το σύμπαν ιερά.

Η δεύτερη διευκρίνιση είναι πιο σύντομη και αφορά τον Dephosphorus. Πρόκειται για μία αρχαία συμπαντική οντότητα γύρω από την οποία πλάθουμε την μυθολογία του concept μας. ΔΕΝ είναι μία φανταστική θεότητα, ούτε οι Dephosphorus είναι κάποιου είδους mini-αίρεση που προσπαθεί να πλασάρει στο κοινό new-age μπαρούφες τύπου σαϊεντολογίας!

Όσον αφορά την εύστοχη ερώτηση σου για το «νόημα της ζωής», στην συγκεκριμένη συνέντευξη αναφερθήκαμε στο «νόημα της ύπαρξης» όχι τόσο σε προσωπικό αλλά σε συλλογικό επίπεδο. Δηλαδή για το πως εξελίχθηκε η ανθρωπότητα πάνω σε αυτό τον πλανήτη, ποιά η θέση της στο σύμπαν και ποιά η δομή της πραγματικότητας.

Όταν μιλάμε για το νόημα της ζωής, συνήθως συζητάμε για το πως ένα άτομο πρέπει να ζήσει: αν θα έχει κάποιο(υς) στόχο(υς) ή αρχές, κλπ. Η ανθρώπινη ζωή είναι τόσο σύντομη, εύθραυστη και απρόβλεπτη, που οι περισσότεροι συμφωνούμε ότι το βασικό ζητούμενο είναι το να ζήσει κάποιος χωρίς πόνο, όσο πιο χαρούμενος γίνεται κι ενδεχομένως – όπως πίστευαν οι Ινδιάνοι-  προκαλώντας όσο το δυνατόν λιγότερο πόνο. Σε κάποιους από εμάς το να έχουμε υπαρξιακές ανυσηχίες και αναζητήσεις και το να προσπαθούμε να κατανοήσουμε την πραγματικότητα προσφέρει χαρά. Όχι σε όλους όμως, ούτε όλοι αισθάνονται αυτή την ανάγκη.

Εμείς λοιπόν δεν ασχολούμαστε τόσο σε ατομικό, προσωπικό επίπεδο, αλλά περισσότερο σε συλλογικό. Πιστεύουμε ότι η ανθρωπότητα πρέπει να αναδιοργανωθεί εκ του μηδενός, έτσι ώστε να επιβιώσει και να εξελιχθεί. Η εξέλιξη θα επιτρέψει να προχωρήσουμε κι άλλο στην εξερεύνηση και κατανόηση του σύμπαντος. Δεν ξέρουμε πως και γιατί είμαστε εδώ, όλα αυτά φαντάζουν σαν ένα συμπαντικό παιχνίδι. Θεωρούμε ότι πρέπει να καταλάβουμε όσο το δυνατόν περισσότερα γι’αυτό. Δεν πρόκειται απλά για θεωρητικά παιχνίδια του μυαλού και daydreaming αφού υπάρχουν ξεκάθαρες πολιτικοκοινωνικές προκτάσεις. Σαφέστατα ασχολούμαστε και με αυτές σε επίπεδο στιχουργικό κι αισθητικής.

Για να απαντήσω στο τελευταίο σκέλος της ερώτησης σου, αγνοούμε τόσα πολλα (πως ακριβώς δημιουργήθηκε η «έξυπνη» ζωή , τι ακριβώς είναι το συμπάν, κλπ) που προφανώς και δεν είμαστε σίγουροι αν υπάρχει ένα νόημα σε όλα αυτά. Απλά, η ανθρώπινη αντίληψη και ψυχοσύνθεση είναι τέτοια που από τη στιγμή που παρατηρούμε το σύμπαν, αυτό μας γεμίζει δέος και είναι αναπόφευκτο να αναρωτηθούμε αν βρισκόμαστε για κάποιο λόγο σε αυτή τη θέση του παρατηρητή. Η αλήθεια είναι ότι δεν έχουμε ιδέα. Πρέπει όμως να επιβιώσουμε σαν είδος ώστε να συνεχίσουμε να το αναρωτιόμαστε και να ψάχνουμε τις απαντήσεις. Αυτή είναι η φύση μας.

10)Άποψή μου είναι ότι το underground σαν χώρος ουσιαστικά ποτέ δεν έπαψε να «δίνει υλικό», ακόμα και σε περιόδους νέκρωσης. Σαν ιδιοκτήτης δισκογραφικής, θεωρείς πως θα υπάρχει πάντα (έστω και λίγο) αξιόλογο υλικό, και κόσμος που θα στηρίξει ό,τι και να γίνει ; Ή τα πάντα είναι ρευστά (και ως εκ τούτου υπάρχει το ενδεχόμενο πλήρους κατάρρευσης μια σκηνής) ;

Η δημιουργία τέχνης είναι ένα από τα χαρατηριστικά του ανθρώπινου είδους και θα συνεχίσει όσο υπάρχουμε. O μόνος λόγος να καταρρεύσει το underground θα ήταν κάποιο καταστροφικό σενάριο ολοκληρωτισμού όπου θα φιμωνόταν συνολικά η ανθρωπότητα. Μέχρι τότε το underground θα ζει και θα βασιλεύει!

Όποιος ασχοληθεί σε βάθος χρόνου με το underground, θα δει αναπόφευκτα σκηνές να μεγαλώνουν και να συρρικνώνονται ή εξαφανίζονται. Τα πράγματα είναι δυναμικά και ρευστά, είναι ενδιαφέρον και εποικοδομητικό να παρακολουθείς τις εξελίξεις.

Σαν «εταιριάρχης» έχω πλήρη επίγνωση ότι αυτή τη στιγμή που μιλάμε, κάποιος, κάπου, γράφει πρωτοποριακό υλικό που μπορεί να σβήσει τους Deathspell Omega ή όποιους άλλους θεούς της σημερινής σκηνής. Πρέπει να τον βρεις όμως, γιατί οι περισσότεροι από αυτούς τους μουσικούς ποτέ δε θα ακουστούν ούτε θα τύχουν της αναγνώρισης που τους αξίζει.

11) Προβλέψεις για το μέλλον ; Σχέδια ;

Ο νέος μας δίσκος Ravenous Solemnity κυκλοφορεί τέλη Ιανουαρίου από την 7 Degrees Records και την Handshake Inc. Μπορείτε να πάρετε μία πρώτη γεύση κατεβάζοντας την ψηφιακή συλλογή των  εταιριών Handshake Inc., Alternative Tentacles, και Mutants of the Monster, η οποία περίεχει το νέο κομμάτι “There Is A Color”.

 12) Τα τελευταία λόγια δικά σου.

Ευχαριστούμε για τις ενδιαφέρουσες ερωτήσεις και για την υποστήριξη. Καλή τύχη με το svartkorruption!

“Project thyself into infinity, beyond the big voids of our time”.

www.dephosphorus.com