Only Lovers Left Alive – 2013

Only-Lovers-Left-Alive-Poster-03

 

Παρά τον αλλεπάλληλο, σαδιστικό, ανελέητο και πλέον εξωφρενικά αδιανόητο βιασμό που δέχεται η βαμπιρική μυθολογία από τα απαράμμιλης πνευματικής ισχνότητας, διανοητικώς υπανάπτυκτα ανθρώπινα βοθρολύματα του Hollywood, υπάρχει μια κάποια μαγεία που περιβάλλει τους πάλαι ποτέ ανατριχιαστικούς και τρομακτικούς βρυκόλακες.

Σαφώς και μια κάποια υποτυπώδης ανθρωπολογική μελέτη θα υποδείκνειε πως πίσω απ’όλα βρίσκεται ο έμφυτη ψυχική επιθυμία του κάθε ανθρώπου απλώς να φοβάται (κάτι το οποίο δεν απαιτεί την παραμικρή αιτιολόγηση – όλοι έχουμε δει ταινίες και το μετανιώσαμε απ’το πρώτο 5λεπτο κιόλας, αλλά συνεχίζουμε).

 

Η αλήθεια είναι πάντως πως η μαγεία εξακολουθεί να υπάρχει.

Όπως επίσης είναι αλήθεια ότι ο Jarmusch δεν παίζει το παιχνίδι με βάση αυτή τη μαγεία.

Στον κόσμο του Jarmusch υπάρχουν zombie και βρυκόλακες. Κάποιοι ήδη αλλοιώνουν (σκοπίμως ή/και ενστικτωδώς) με απέχθεια και αδιαφορία τα χαρακτηριστικά του προσώπου τους. Προφανώς και δεν θα ασχοληθούμε εδώ με αυτούς (αν και τους αιτιολογώ, ως έναν μικρό βαθμό).

Ο  Adam (δηλαδή ο ΘΕΟΣ Tom Hiddleston) είναι ένας βρυκόλακας rock μουσικός με ξεκάθαρη black metal νοοτροπία. Δεν επιθυμεί ο κόσμος να μολύνει μέσω βέβηλων ακροάσεων την (καθόλα εξαιρετική) μουσική του, και κάνει τα πάντα για αυτήν του την επιθυμία. Είναι επίσης εξαιρετικά μελαγχολικός και αυτοκτονικός. Δεν νομίζω να χρειάζεται εξήγηση αυτό το μέρος.

Η γυναίκα του, η Eve (δηλαδή η ΘΕΑ Tilda Swinton – ξέχασα να σας πω ότι έχουν ζήσει αιώνες και αιώνες), αν και έχει τις ίδιες ανησυχίες, προσπαθεί με τον έναν και τον άλλο τρόπο να τον κάνει να αισθανθεί πιο όμορφα. Μάλλον το πετυχαίνει. Επίσης διαβάζει σε όλες τις γλώσσες του κόσμου.

Κάπου στο ενδοιάμεσο παρουσιάζεται και η αδελφή της (Mia Wasikowska) η οποία είναι λίγο καλύτερη από το τίποτα όσον αφορά τον εσωτερικό της κόσμο.

Προφανώς και οι βρυκόλακες, τουλάχιστον στο δικό μου άμπαλα ελιτιστικό μυαλό, συμβολίζουν τους ανθρώπους με προβλήματα ψυχολογικής/ψυχικής υφής. Κάποιοι αναζητούν καταφύγιο στη μουσική (Adam), κάποιοι στα βιβλία (Eve) και κάποιοι στη λαγνεία (το βλαμμένο). Και για αυτό οι δύο πρώτοι επιλέγουν απλώς τα νοσοκομία για την τροφοδοσία τους (τους δίνουν αίμα σε σακουλάκια, το οποίο ακριβοπληρώνουν), ενώ η τρίτη επιλέγει την φυσική πηγή.

Τα zombie, που έχουν απ’ότι καταλάβει κατακλύσει την οικουμένη, συμβολίζουν τους «κανονικούς» ανθρώπους. Κάποιοι είναι μια χαρά παιδιά. Οι περισσότεροι όχι.

Δεν πρέπει να έχω ξαναδει ταινία με τόσο σάπια, σκοτεινή και απαισιόδοξη ατμόσφαιρα. Θυμάμαι στο διάλλειμα κοιτούσα απευθείας τα φώτα, για να ρουφήξω λίγη απ’τη ζωή τους (πσσς). Υποβλητική εικόνα και ατμόσφαιρα που μόνο μεγάλοι σκηνοθέτες δύνανται να στήσουν.

Η ερμηνείες είναι προφανώς εξαιρετικές. Στην ουσία βλέπουμε τους πρωταγωνιστές χωρίς το παραμικρό ίχνος ζωής και ζωντάνιας εξωτερικά. Η Tilda, αυτή η ΤΡΟΜΑΚΤΙΚΑ ΟΜΟΡΦΗ γυναίκα, που με την ομορφιά της σου προκαλεί άγχος και ταχυπαλμία, καταφέρνει να είναι τόσο νεκρή εξωτερικά και τόσο ζωντανή εσωτερικά. Ο Hiddleston, ποιοτικός αν μη τι άλλο ερμηνευτής (παραβλέπουμε τη συμβολή του στην αμερικανοειδή εκπόρνευση της Σκανδιναβικής μυθολογίας) τα πάει εξαιρετικά. Ζει την απογοήτευση.

Για το τέλος άφησα δύο παράγοντες που οφείλω να τονίσω :

1ον : Όπως θα προσέξατε, εκτός ενός αμυδρότατου πασπαλίσματος, δεν πραγματοποιήθηκε από πλευράς μου κάποια ουσιώδης αναφορά στην πλοκή. Και αυτό διότι δεν μπορώ να πω ότι υπάρχει κάποια πλοκή. Στην ουσία, η ταινία είναι η πλοκή. Είναι σαφώς ένα ταξίδι, είναι το χρονικό μιας σχέσης, είναι ένα σχόλιο, είναι πολλά μαζί. Αυτό προφανώς θα ξενίσει (δικαίως) ορισμένους. Ευελπιστούμε πως δεν θα ανήκετε σε αυτούς.

2ον : Η μουσική είναι μάλλον το ωραιότερο soundtrack που έχω ακούσει σε ταινία. Το theme song, που αυτή τη στιγμή δεν το έχω βρει ακόμα άλλα που θα πάει το άτιμο, έχει το καλύτερο riff που άκουσα φέτος (χεχε). Εξαιρετικά κομμάτια όλα τους, πανέμορφο σύνολο, θα σας αγγίξει. Εννοείται πως η μουσική είναι καλύτερη από την ίδια ταινία (δεν υπονοώ τίποτα), και αποτελεί το πρωταρχικό λόγο για να ξαναδεί κανείς την ταινία.

Εν ολίγοις.

Αν, λέμε, αν είστε fan ταινιών που διχάζουν σοβαρά άτομα, μη χαζομεράτε μπροστά στη λάθος οθόνη. Ειδάλλως…περιμένετε να βγει το Oh Boy.

Only Lovers Left Alive

 

 

 

 

only-lovers-left-alive-movie-poster (1)

Advertisements

The Hour Of The Lynx

Δανέζικη παραγωγή.

Boom.

 

Δεν το περιμένατε  ε ;

 

Σκανδιναβικό ψυχασθενές 15 (αν θυμάμαι καλά) ετών αποπειράται να αυτοκτονήσει στο ψυχιατρικό κελί του (στο οποίο μπήκε μετά τη κάτι παραπάνω από βίαιη δολοφονία ενός ζευγαριού), λέγοντας πως υπακούει στο σχέδιο του από πάνω.

Μια ψυχίατρος και μια ιερέας προσπαθούν να δουν τι στο διάολο εννοεί το παλικάρι.

Η όλη ατμόσφαιρα είναι μεν πιο safe και πιο φιλική απ’ότι στο προαναφερθέν concrete night, αλλά αυτό δεν στερεί και πολλά από την ακρότητα και βιαιότητα που εμποτίζουν το σάπιο κουφάρι της σκανδιναβικής αυτής δημιουργίας. Οι χαρακτήρες είναι όχι μόνο κατανοητοί στο έπακρο, αλλά και πιο ρεαλιστικοί-πλαστικοί από πολλές άλλες παραγωγές που έχουν δει τα μάτια μας. Στο επίκεντρο βρίσκεται μεν το (γνωστό τοις πάσι, υποθέτω) αίτιο για την κατάσταση του κάθε ψυχασθενούς, ωστόσο σχόλια πετάγονται από δω κι’από κει για όχι-και-τόσο-άσχετα ζητήματα, όσον αφορά κυρίως τους από πάνω.

Το soundtrack δυστυχώς διαπράττει μια συνεχή αυτοκτονία, καθώς, αν εξαιρέσουμε ένα-δυό συγκινητικά σημεία που θα σας βιάσουν την ψυχολογία, παραμένει στα τυπικά, light επίπεδα.

Μεγάλο συν το πώς χειρίστηκαν το ζήτημα του ψυχάκια (κάργα ρεαλιστική απεικόνιση), καθώς και το πώς αποφάσισαν να κλείσουν την ταινία.

Ενδιαφέρουσα πλοκή, χαρακτήρες που χτίζονται γρήγορα αλλά και σταθερά, συναίσθημα, πολιτικά σχόλια…βουρ.

 

Concrete Night

Όσοι διαβάζετε τακτικά (λέμε τώρα) το συγκεκριμένο blog και δεν είστε διανοητικώς υπανάπτυκτοι  θα έχετε λίγο-πολύ συνειδητοποιήσει τη μεγάλη αγάπη που τρέφει ο γράφων για τη μαμά Σκανδιναβία.

Επειδή αυτή η αγάπη σύνορα δεν γνωρίζει, στηρίζουμε ΚΑΙ Σκανδιναβικό κινηματογράφο, και με τα μπούνια μάλιστα.

Οπότε, υπήρχε κανείς που να περίμενε ότι το blog θα έλειπε από την προβολή μιας Φινλανδικής (κατά κύριο λόγο), Σουηδικής και ταυτόχρονα Δανέζικης παραγωγής ;

Αυτά τα μεγαλεία δεν χάνονται.

Η όλη πλοκή έχει ως εξής : δύο αδέρφια με πολύ πολύπλοκα φινλανδικά ονόματα τα οποία δεν με ενδιαφέρουν εν προκειμένω, ζουν μαζί με την αλκοολική μητέρα τους, στα πλαίσια μιας διαλυμένης οικογένειας. Ο μεγάλος αδερφός ετοιμάζεται να μπεί στη στενή γιατί όπως αποδείχθηκε δεν ήταν αλεύρι αυτό που πουλούσε, οπότε αποφασίζει να περάσει την τελευταία μέρα της λευτεριάς του μαζί με τον μικρό του αδερφό, τον οποίο αγαπάει και έχει και λίγο στο φτύσιμο ταυτόχρονα.

Ενώ τα πίνουν ο μεγάλος αδερφός εξηγεί στον μικρό ορισμένες σωστές, και ωραία (σχεδόν ποιητικά, θα έλεγε κανείς) διατυπωμένες μισανθρωπικές-νιχιλιστικές θεωρίες, που πιάνουν τόπο.

Προσθέστε και μια πρόσκληση που δέχεται και αποδέχεται ο μικρός για να πάει στο σπίτι ενός ομοφυλόφιλου φωτογράφου, τα κίνητρα του οποίου είναι αμφίβολα, και το γλυκό δένει.

Η ατμόσφαιρα είναι σάπια, το ασπρόμαυρο της κάμερας δημιουργεί ένα σχεδόν ασφυκτικό σκηνικό, η φινλανδική πόλη είναι όμορφη αλλά τα προάστια (εκεί που μένουν τα παλικάρια) είναι σαν τα δικά μας λαδάδικα (ή τουλάχιστον κάπου εκεί δίπλα –  σαφές πιστεύω το σχόλιο του σκηνοθέτη), οι ερμηνείες είναι άκρως ικανοποιητικές και η όλη παραγωγή σε υποβάλλει με τρόπο σχεδόν απειλητικό.

Δεν προτιμώ το ασπρόμαυρο σε σκανδιναβικές παραγωγές (γενικά μου τη σπάει), καθώς θέλω να απολαμβάνω το τοπίο, τα κτίρια κλπ. Οπότε αν έπρεπε να βρώ ένα κακό, θα ήταν αυτό. Ωστόσο δεν θα το ονομάσω κακό, θα το πω «προσωπική ιδιατερότητα».

Η ταινία, ποιοτικότατη κατά την ταπεινή μου γνώμη, θίγει σωστά ζητήματα. Χτίζει την πλοκή αργά (ίσως υπερβολικά αργά σε σημεία), αλλά σταθερά. Οι διάλογοι είναι περίεργοι, σίγουρα έξω από τα συνηθισμένα, αλλά αυτό δεν μπορεί παρά να οφείλεται στον ιδιαίτερο τρόπο με τον οποίο δημιουργούν τέχνη οι Φινλανδοί συγκεκριμένα. Μακριά από τυπικότητες και κινηματογραφικές μεγαλοστομίες. Διαφέρουν.

Φινλανδικό noir με σουρεάλ – υπαρξιακό πασπάλισμα ; Δεν έχω κάνει καλύτερο μετά-σινεματικό περπάτημα στη ζωή μου.

Lore (2012)

Να μια ταινία που ήξερα ότι κάποια στιγμή θα έβλεπα. Το θέμα μου φάνηκε ιδιαίτερα ενδιαφέρον, είμαι και λίγο αρρωστάκι με B’ Παγκόσμιο, οπότε ήταν θέμα χρόνου να βρει το δρόμο προς τα μάτια μου.

Η υπόθεση έχει ως εξής :

Την άνοιξη του ’45, όλοι ξέρουμε τι συνέβαινε στη Γερμανία. Ο Χίτλερ είχε τινάξει τα μυαλά του στον αέρα, οι σύμμαχοι ακρωτηρίαζαν ό,τι είχε μείνει από τη Γερμανία με τα στρατεύματά τους να «προελαύνουν» και να  βρίσκουν (ή, ορισμένες φορές, να δημιουργούν) μια χαοτική κατάσταση γεμάτη καταστροφές, δολοφονίες, βιασμούς κλπ, ενώ οι Γερμανοί τα είχαν απλά χαμένα.

Μέσα σε ένα τέτοιο περιβάλλον, η Lore (Saskia Rosendahl) και τα τέσσερα αδέλφια της προσπαθούν να φθάσουν στο σπίτι της γιαγιάς τους, το οποίο βρίσκεται στο βορρά (Αμβούργο, συγκεκριμένα). Οι γονείς τους είναι δύο θρασύδειλα ναζιστικά σκουλήκια, που, όσο τα έπαιρνε, μάκραιναν αυτοβούλως και με σαδιστική έπαρση, αλλά τώρα που το λιώσιμο είναι σε απόσταση αναπνοής, την κάνουν, είτε για τον άλλο κόσμο (μακάρι) είτε για άλλη χώρα (ελπίζουμε ανατολικά).

Εκτός από το προφανές, δηλαδή ένα ταξίδι σε μια σαπισμένη κοινωνία που βρίσκεται στο τελευταίο στάδιο μιας ολοκληρωτικής διάλυσης και της οποία κάθε δεσμός ήταν καθαρά επιφανειακός, η ταινία προβάλλει επίσης τις αλλαγές στον χαρακτήρα της πρωταγωνίστριας. Η Lore έχει μεγαλώσει  με ναζιστικά ιδεώδη (τα οποία προβάλλει με κάθε ευκαιρία), και, όταν ως αρωγός στη δύσκολη αποστολή της έρχεται ένας Εβραίος φυγάς που γλίτωσε από στρατόπεδο συγκέντρωσης, δεν έχει ιδέα τι πρέπει να πιστέψει. Ο άνθρωπος που την έχουν μάθει να μισεί την ταΐζει, της σώζει τη ζωή, την αξιοπρέπεια, τη ζωή των μικρών αδερφών της, και γενικά ανατρέπει την αρρωστημένη εικόνα που είχε σχηματίσει η Lore στο μυαλό της για τους Εβραίους. Κάπου στα μισά καταλαβαίνουμε ότι στην ουσία τον έχει ερωτευθεί, με αποτέλεσμα η σύγχηση να χτυπάει κόκκινο.

Ένα θετικό είναι ότι όλες αυτές οι συγκρούσεις δεν γνωστοποιούνται στον ακροατή μέσω διαλόγων, αλλά, αντιθέτως, φανερώνονται μέσα από τις αντιδράσεις της Lore, κάτι που προσδίδει ρεαλιστικότητα.

Οι διάλογοι είναι λιγοστοί (λογικό), γεγονός που δημιουργεί μια απαισιόδοξη, ψυχρή ατμόσφαιρα. Η φωτογραφία είναι και πάλι για σεμινάριο (έτσι μας έχει συνηθίσει ο ευρωπαϊκός κινηματογράφος), ενώ οι ερμηνείες είναι όλες ανεξαιρέτως κορυφαίες, με την Saskia Rosendahl να το παίρνει πάνω της. Πρόκειται για ένα σχεδόν τραγικό πρόσωπο, και δεν μας αφήνει να το ξεχάσουμε αυτό. Το soundtrack επίσης λέει, ψυχοπλακώνει και εντείνει τη δραματικότητα.

Ένα αρνητικό, το οποίο ωστόσο σημαδεύει ολόκληρη την ταινία, είναι ότι οι ελάχιστοι διάλογοι, σε συνδυασμό με τα άκυρα πλάνα μάλλον προσφέρουν ανία και πλήξη, παρά «προοδευτική ψυχική διερεύνηση» στον χαρακτήρα της Lore. Ο επιτηδευμένος αυτός ελιτισμός του ευρωπαϊκού κινηματογράφου είναι μια κατάρα την οποία ελάχιστοι έχουν καταφέρει να αποτινάξουν. Και είναι κρίμα, γιατί με τέτοιο καλογραμμένο σενάριο και τέτοιους ηθοποιούς, οι δημιουργοί βγάζουν στη ουσία μόνοι τους τα μάτια τους.

Ως αποτέλεσμα, η ταινία κρίνεται αρκετά έως πολύ καλή. Ενδιαφέρουσα είναι σίγουρα, απλώς δεν γνωρίζω σε ποιό βαθμό θα σας αγγίξει. Το αφήνω σε εσάς, λοιπόν…

saskia rosendahl lore

Prometheus

Γενικά πιστεύω πως η έξοδος ενός μωρού από το σώμα της μητέρας του είναι  κάπως τρομακτικό θέαμα για έναν γιατρό. Ακριβώς γιατί κοιτάει το μωρό face to face.  Το μωρό τον πλησιάζει. Αυτό δεν συμβαίνει με όσους είναι πίσω από την γυναίκα. Αυτοί βλέπουν το μωρό να απομακρύνεται.

 

Γενικά πιστεύω πως κοιτάτε τον εαυτό σας στον καθρέφτη και αναρωτιέστε γιατί ένας άνθρωπος να γράφει τέτοιες παπαριές. Γενικά πιστεύω πως έχετε δίκιο. Αλλά συνεχίζω τη σκέψη μου :

 

Είναι κοινή γνώση πως εμείς οι άνθρωποι φοβόμαστε οτιδήποτε έρχεται κατά πάνω μας με μεγάλη ταχύτητα. ‘Η γενικά οτιδήποτε πετάγεται προς το μέρος μας.

 

Αυτήν την μικρή παραδοχή  την πήρε ο Ridley Scott και έφτιαξε το Alien. Γενικά (μόλις φτάσω τις 100 καίγομαι) ο τύπος φαίνεται ότι έχει ένα κόλλημα με πράγματα που βγαίνουν από άλλα πράγματα. Σαν την Kinder έκπληξη ένα πράγμα. Απλά με αίμα. Και σώματα. Και εξωγήινους που τρώνε ανθρώπους. Αλλά πάμε πάλι στο θέμα μας.

 

 

Στο Alien το πλήρωμα ενός εμπορικού διαστημοπλοίου εξερευνεί (από σπόντα) έναν πλανήτη. Και μετά βρίσκουν τον απόλυτο τρόμο. Απλά δείτε την ταινία.

 

 

Στο Prometheus μια ομάδα εξερευνητών φτάνει σε έναν πλανήτη όπου ίσως/μπορεί/’’δεν ξέρουμε’’/ ‘’έτσι έχουμε ακούσει ρε παιδιά’’ υπάρχουν οι απαντήσεις για την προέλευση του ανθρωπίνου είδους και γενικά της ζωής στον πλανήτη Γη. Η αποστολή χρηματοδοτήθηκε από μια εταιρεία με 1 τρις δολάρια, οπότε κρατάμε και μια πισινή μην μας παίξουν καμιά ουστιά στο τέλος και τρέχουμε και δεν φτάνουμε. Με το που φτάνουν στον πλανήτη λοιπόν οι καλοί εξερευνήτες παρατηρούν κάτι ευθείες γραμμές και σαν καλές Ντορες που είναι αρχίζουν να σκέφτοναι : ευθείες γραμμές στο έδαφοςà στην φύση δεν υπάρχει καμία ευθεία γραμμήà άρα υπάρχει ζωήà άρα υπάρχει κίνδυνος να είναι εχθροί μαςà άρα πάμε !

 

 

Φυσικά και δεν βρήκαν χαμογελαστούς κοντούς πράσινους τυπάδες να τους περιμένουν στην πόρτα με τα σοκολατάκια στο χέρι.

 

Κανονικά θα έπρεπε να νιώθουμε κάπως άσχημα που οι πρωταγωνιστές περνούν από τόσα βάσανα, αλλά όταν γίνεται ξεκάθαρο ότι το επιζητούν, ότι δηλαδή τη βρίσκουν με το να τρέχουν για τη ζωή τους, τότε τα πράγματα γίνονται κάπως περίεργα.

 

 

Οι έξυπνοι ήδη θα πρόσεξαν ότι δεν σας είπα τίποτα περισσότερο (λέμε τώρα) από αυτό που είδατε στο trailer.

 

Συνεχίζουμε με τα χαρακτηριστικά της ταινίας.

 

Από τα πρώτα κιόλας δευτερόλεπτα γίνονται αντιληπτές κάποιες ομοιότητες με το Alien, όπως π.χ ο σχηματισμός της λέξης Prometheus. Καλό σημάδι.

 

Σε πρώτο πλάνο βλέπουμε κάτι μαγευτικά τοπία, ενώ το διαστημόπλοιο είναι σαν να βγήκε από την κανονική ζωή. Τονίζω λοιπόν πως τα εφε είναι τρομερά, λεπτομερέστατα, ίσως τα καλύτερα που έχω δει το τελευταίο τρίμηνο. Υπεύθυνος για τα καλλιτεχνικά της ταινίας είναι ο ΤΙΤΑΝΟΜΕΓΙΣΤΟΣ H.R Giger, o άνθρωπος δηλαδή που έχει προσφέρει στην ανθρωπότητα αυτό :
Satan I H.R giger
Ο Ridley Scott είναι ο άνθωπος που έκανε την άκρως επιτυχημένη μεταμόσχευση του τρόμου του διαστήματος στη μεγάλη οθόνη. Με το Prometheus ένιωσα τον ίδιο φόβο που είχα νιώσει και με το Alien,επομένως αγαπάμε. Γενικά κάνει κάτι τρομερά πλάνα ο άτιμος που σε αφήνουν άφωνο. Φτιάχνει και αυτή τη γνώριμη από τα Alien κλειστοφοβική ατμόσφαιρα, ε, θέλετε και άλλα ;

Μάθετε λοιπόν ότι τα κοινά με το Alien δεν είναι λίγα. Επισκέπτοναι πλανήτη όπου ίσως υπάρχει ζωή, ζωάκια βγαίνουν από άλλα ζωάκια, πρωταγωνιστεί γυναίκα-επιστήμονας… κοιτάξτε υπάρχουν καμιά 50αρια κοινά, εκ των οποίων τα περισσότερα είναι spoilers. Ας το αφήσουμε λοιπόν. Και με το τέλος της ταινίας γίνεται ξεκάθαρο ότι το Prometheus είναι στην ουσία το prequel του Alien, όπως δηλαδή έχουν αφήσει να εννοηθεί κάποιοι τυπάδες των οποίων τα ονόματα δεν θυμάμαι.
Ερμηνείες :  Ο Fassbender το παίρνει πάνω του το πράγμα, μακριά από συναισθήματα, μακριά από κάθε τι ανθρώπινο. Ένα ρομπότ σε ανθρώπινο σώμα. Υποκλινόμαστε στο μεγαλείο του.
Η Noomi Rapace γενικά το κατέχει το άθλημα, απλά η ερμηνεία της μου φάνηκε λίγο κλισέ. Μια τυπική ερευνήτρια,τίποτα περισσότερο.  Δεν προσέφερε κάτι διαφορετικό, απλά εγκλωβίστηκε στις ατάκες της. Όπως και να’χει, επιστημονική φαντασία είναι, δεν γίνεται να τα έχουμε όλα.
Και οι άλλοι γενικά καλοί είναι, βλέπεις τον τρόμο στη μάπα τους, και αυτό είναι καλό σημάδι, σημαίνει ότι δούλεψαν.
Μοναδικό παράπονο μπορώ να πω είναι ότι σε μερικά σημεία είναι κάπως splatter και αυτό ίσως χαλάσει μερικούς. Δεν είναι όμως σωστό να επιτρέψουμε σε 3-4 λεπτά να καταστέψουν το 2ωρο σύνολο. Έτσι είναι, δεν είναι έτσι (τι θυμήθηκα ο άτιμος) ;
Αίσθηση επίσης κάνει τρομερή πλοκή και εξέλιξη του έργου. Ήδη από την αρχή αισθάνεσαι ότι η ταινία θα προκαλέσει συζυτήσεις. Και όσο προχωράει, τόσο μεγαλώνει και η περιέργεια του θεατή να καταλάβει τι διάολο θα συμβεί τελικά.
Βαθιά ερωτήματα διατυπώνονται όσον αφορά την ανθρώπινη ύπαρξη. Το θέμα είναι εάν αντέχει κανείς την αλήθεια.
Δείτε λοιπόν το Prometheus, καθώς είναι ίσως ό,τι πιο ποιοτικό στον χώρο της επιστημονικής φαντασίας τη σήμερον ημέρα.
Και να θυμάστε :
In space, no one can hear you scream.