Deathspell Omega

Λυμαινόμενος το διαδίκτυο έχω πετύχει μόνο δύο συνεντεύξεις του υποφαινόμενου συγκροτήματος. Η μια, που θα είναι μάλλον και η πρώτη που θα αντικρύσει κάποιος, θέλει ανάλυση και ψάξιμο, καθώς :

Α) περιέχει σοβαρές/ουσιώδεις δηλώσεις και

Β) αν δεν το κάνει, θα μείνει με την άλλη συνέντευξη που αντίκρυσαν τα έρμα τα μάτια μου. Η συγκεκριμένη συνέντευξη κυκλοφόρησε στο fanzine northern heritage. Προτείνεται μόνο σε τύπους με γερά νεύρα, μια κάποια αίσθηση αυτοελέγχου, και σίγουρα ικανούς να αντιληφθούν πότε κάποιος παύει να ελέγχει (σκοπίμως) τη γλώσσα του στις συνεντέυξεις.

Αυτό για να γίνει αντιληπτό ότι εδώ δεν θα διαβάσετε αφιέρωμα, αλλά ένα συνονθύλευμα κριτικών δίσκων. Οι διαθέσιμες πληροφορίες είναι ελάχιστες, αμφιβόλου κύρους. Προχωρήστε με δικό σας ρίσκο.

HVMANITASCONSVMATAEST.

Το ευχάριστο με το συγκεκριμένο αφιέρωμα είναι ότι σχεδόν τίποτα δεν είναι γνωστό για τη μπάντα και τα μέλη της, και ως εκ τούτου ο υποφαινόμενος δεν χρειάζεται να αναλωθεί σε ιστορίες που δεν είναι σε θέση να αποδώσει απολαυστικά και με ενδιαφέρον. Λακωνικά λοιπόν, ιδού :

Οι Deathspell Omega ιδρύθηκαν το 1998 ως φτωχομπινέδικο side project των Hasjarl και Shaxul (αμφότεροι μέλη των black metal-άδων Hirilorn) και του αγνώστων  λοιπών στοιχείων Khaos. Με τη διάλυση των Hirilorn (θέλημα θεού ! ) η μπάντα περνάει σε πρώτη μοίρα. Τα τρία βλαμμένα αποφασίζουν να τα πάρουν όλα ένα κλικ πιο σοβαρά.

Μουσικά τώρα.

Είτε το πιστεύουν τα απαλά και καλομαθημένα αυτιά σας είτε όχι, οι DsO στην αρχή έπαιζαν σε στυλ

Α) διαμετρικά αντίθετο με αυτό στο οποίο εκφράζονται τώρα, και

Β) που ευθύνεται για την κατάντια της σκηνής και (εν μέρει) για την αναγωγή τους σε de facto σωτήρες της.

Transylvanian Hunger, λοιπόν.

Μετά από το ιδιαίτερα υποσχόμενο και kvlt demo Disciples Of The Ultimate Void του 1999, τα παλικάρια αποφασίζουν να βγάλουν full length.

Και το σωτήριο έτος 2000 μ.Χ κρατάμε στα χέρια μας το Infernal Battles.

Infernal Battles (2000 –  Northern Heritage Records)

Cover

Τρώγεται.

Σποραδικές ριφάρες που θα σας κολλήσουν στον τοίχο υπάρχουν. Είτε αυτές είναι γεμάτες μίσος (βλ το τελείωμα του Death’s Reign), είτε συμπυκνώνουν ανθρώπινο πόνο και δυστυχία (βλ το μεσαίο μέρος του Extinction Of The Weak). H παραγωγή στα τέσσερα πρώτα κομμάτια, τα οποία και ηχογραφήθηκαν με το σκεπτικό της τοποθέτησής τους σε δίσκο, είναι ικανοποιητική, αν και κάπως «επιτηδευμένα» βρώμικη. Ωστόσο το τελικό αποτέλεσμα θα ικανοποιήσει τους εκ του ασφαλούς οπαδούς του ιδιώματος. Τα τέσσερα τελευταία κομμάτια, τα οποία είναι ΑΥΤΟΥΣΙΟ το Disciples Of The Ultimate Void demo (το κόλλησαν στον δίσκο, για αυτό δεν το περιέγραψα εκτενώς πιο πάνω ρε κουτά) είναι σε πολύ πιο ωμό και βάρβαρο στυλ. Η κιθάρες γρατσουνάνε συνεχώς. Τα δε φωνητικά ξεσκίζουν με άνεση τις σάρκες ακόμα και των πιο σκληρόπετσων ακροατών. Επειδή όμως το να γίνω παραμυθάς δεν ήταν στις  5  dream jobs μου (ούτε καν τοπ 20) οφείλω μετά λύπης να σας ενημερώσω για την παρουσία ανούσιων/αχρείαστων/βαρετών/φλύαρων riffs που θα σας κοιμίσουν (κυριολεκτικά) κάπου στα μισά του δίσκου. Εμένα, ωστόσο, μου κάνει. Αν είστε σε mood απομόνωσης μπορεί να το αποκαλέσετε και «λίαν καλό».

Τρώγεται.

Το 2001 το συγκρότημα κρατήθηκε στην πιάτσα με 3 παρακαλώ spits, συν μια συλλογή.

Η συλλογή  Black Metal Blitzkrieg περιελάμβανε ένα κομμάτι τους, το Black Crushing Sorcery, το οποίο είναι τουλάχιστον συμπαθητικό. Η ροή σε σημεία μπορεί να φαίνεται πως υποφέρει, αλλά κατά τα άλλα μπορεί και να ενθουσιαστείτε μιά-δυό φορές. Για δάκρυα ούτε λόγος, αυτά θα έρθουν μετά. Να σημειωθεί πως στην εν λόγω συλλογή συμμετείχαν και άλλες μπάντες, όπως οι (ελλεινοί, ενίοτε) Γερμανοί Katharsis, οι Φινλανδοί Musta Surma (με τους οποίους έχουν μοιραστεί και άλλα splits), και «τους» φινλανδούς Clandestine Blaze, του  Mikko Aspa, με τους οποίους θα μοιραστούν Split, πρωτού ο Aspa αρχίσει να αναφέρεται στο line-up των DsO ως τραγουδιστής.

Το split Sob A Lua Do Bode – Demonic Vengeance είναι μάλλον το καλύτερο. Το κυκλοφόρησαν με τους ελεεινούς (μάλλον και φασισταριά) γερμανούς Moonblood, υποθέτω για να φανεί η δική τους πλευρά καλύτερη. Καλά τα πήγαν. Τα τρία κομμάτια τους κυλάν όμορφα, με αγαπημένο το Follow The Dark Path, το οποίο είναι μνημειώδες. Η μαύρη επικούρα του θα σας συνεπάρει, αυτό είναι σίγουρο.

Τα split με Mutiilation και Clandestine Blaze είναι αρκούντως ικανοποιητικά για οποιονδήποτε βρίσκεται σε μισανθρωπικό mood, ειδικά αυτό με τους Mutiilation, καθώς περιέχει την ΚΟΜΜΑΤΑΡΑ Insanity Supreme. Η πλευρά των DsO, στο split με τα φινλανδά λέει επίσης πολλά, και καλό θα ήταν να μην την χάσετε.

Το έτος 2002 κλείνει ένας κύκλος για τους DsO, καθώς κυκλοφορούν την τελευταία trve Norwegian black metal δουλειά τους, με τίτλο Inquisitors Of Satan.

Inquisitors Of Satan (2002 – Northern Heritage Records)

Cover

Μμ. Όσοι πωρώθηκαν με τον τίτλο ας καταλάβουν ότι ούτε καν. Αδιάφορο, κυρίες και κύριοι. Αδιάφορο. Αν εξαιρέσουμε τη συγκλονιστική κομματάρα From Unknown Lands Of Desolation, καθώς και τα τουλάχιστον αξιοπρεπή Lethal Baptism και Decadence, στην ουσία όλος ο υπόλοιπος δίσκος είναι εμπεριστατωμένη επιχειρηματολογία περί ανάγκης μετάβασης του συγκροτήματος σε νέα, εντελώς διαφορετικά μουσικά στυλ. Κρίμα για την εξαιρετική, ομολογουμένως, παραγωγή, κρίμα και για το μακάβριο εξώφυλλο που σε βάζει στο κλίμα, γενικά κρίμα για την μπάντα.

Από μακριά και μισημένοι.

Για πέντε χρόνια οι DsO κρατούσαν στενή επαφή με τη δισκογραφία, βάδιζαν στην πεπατημένη και γενικά έμειναν στην αφάνεια όχι λόγω επιλογής, αλλά λόγω αδυναμίας σύνθεσης ουσιαστικού και πραγματικά αξιόλογου υλικού.

Όχι πια.

DEVSFORTISQVESANTVUSETMORTVVSEST.

Εάν έπρεπε, με το πιστόλι της ειλικρίνειας στον κρόταφο, να αναφέρουμε εν συντομία τους λόγους για τους οποίους το black metal έχει περιέλθει σε μια τόσο αισχρή κατάσταση, θα δείχναμε, φορώντας την κουκούλα του (ελιτιστή) ρουφιάνου, προς δύο κατευθύνσεις.

1)      Darkthrone. Κανονικά το θέμα θα έπρεπε να λήξει εδώ, καθώς αντιλαμβανόμαι πως για να διαβάζετε το εν λόγω αφιέρωμα θα την έχετε ψάξει έστω και στοιχειωδώς, αλλά εν πάσει περιπτώση θα αναφερθούμε εν συντομία στα έργα και τις ημέρες του συγκροτήματος αυτού. Αν το ‘’A Blaze In The Northern Sky” ήταν το σημείο 0 για την Νορβηγική σκηνή, τότε οι 2 ποιοτικότατοι (και όχι και τόσο «συνηθισμένοι» για την εποχή) δίσκοι που το ακολούθησαν (και κυρίως το Transylvanian Hunger)  θα έπρεπε να μείνουν στο συλλογικό απυρόβλητο. Όμως όχι. Με τις πλάτες της καθολικής αποδοχής του ‘’Under A Funeral Moon”, οι Darkthrone φτύνουν στη μάπα του (υποψιασμένου, λογικά) κοσμάκη το (κατά πολλούς) magnum opus τους, το Transylvanian Hunger. Το εν λόγω αριστούργημα (γιατί περί τέτοιου πρόκειται), αποτελεί τη σπάνια, ίσως μοναδική για τον συγκεκριμένο ήχο, περίπτωση όπου ένας τόσο ποιοτικός δίσκος προξενεί περισσότερο κακό παρά καλό. Είναι ακριβώς αυτή η τόσο απλή και πραγματοποιησίμη συνταγή, που, σε συνδυασμό με ένα image πο πλέον φλέρταρε επικίνδυνα με το γελοίο (άσχετα αν σε αυτήν την περίπτωση το αίμα πάγωνε), και μια στιχουργία που δεν προτείνεται για ανάλυση παντός είδους, έθεσε de facto στεγανά στο black.

Η τυποποίηση αυτού του ήχου ήταν πλέον γεγονός. Κάθε λογής ατάλαντο, διανοητικώς υπανάπτυκτο μαλακισμένο, λόγω καταγωγής (τα Νορβηγόπαιδα λογικά προτιμούνταν έναντι άλλων) και λόγω αδιανόητης έστω και για τα ανθρώπινα μέτρα έλλειψης έμπνευσης και στοιχειώδους λογικής είχε τώρα μπροστά του την ευκαιρία της ζωής του (χάρις τις πλάτες των κάθε λογής μεσαζόντων – you know who you are) και δυστυχώς δεν την άφησε να πάει στο διάολο. Τα αποτελέσματα είναι λίγο-πολύ γνωστά : Ψ.Χ, Marduk (τα πρώτα τους είναι βασανιστήριο ! ) κλπ,κλπ.

2)Varg Vikernes. Το ξανθό νεοναζιστικό ( ή και σκέτο ναζιστικό…) σκουλήκι, από συνθετικής άποψης είχε ανεβάσει τον πήχη σε δυσθεώρητα επίπεδα. Το θέμα δεν είναι η μουσική του. Το θέμα είναι τι έκανε.

Η δολοφονία του Euronymous, αν αναλυθεί υπό ένα πιο ψύχραιμο πρίσμα (κάτι που δεν έχουμε κανέναν λόγο να μην κάνουμε) επέφερε τις εξής δύο συνέπειες :

α) για πρώτη φορά στα χρονικά το black αποκτά προβολή τόση, όση δεν είχε γνωρίσει κανένα metal παρακλάδι μέχρι στιγμής. Ειδικά εάν αναλογιστεί κανείς τι ακολούθησε μετά τις ανακαλύψεις των υπαίτιων για τους εμπρησμούς εκκλησιών, γίνεται αντιληπτό γιατί είμαστε σε θέση πλέον να μιλάμε (με απέχθεια, προφανώς…) για mainstream black metal.

β) ο νεκρός είχε και άλλες ασχολίες. Είχε μια δισκογραφική, τη Deathlike Silence Records. Η οποία, παρότι μικρή (τα οικονομικά του προβλήματα ήταν γνωστά) είχε ένα εντυπωσιακό roster και, ως εκ τούτου, ένα μεγάλο κύρος (το οποίο απολάμβανε και ο ίδιος). Παρά τα καραγκιοζιλίκια του (και της παρέας του), ο Aarseth κρατούσε τη ποιότητα σε υψηλά επίπεδα, και εξασφάλιζε πως, πάνω απ’όλα, το black θα παρέμενε σοβαρή ασχολία. Με το θάνατό του και τα δύο πήγαν περίπατο. Η δισκογραφική του μπορεί να είχε ήδη κλείσει, αλλά ο ίδιος ζούσε. Με τη δολοφονία του, κάθε καιροσκόπος μπορούσε, έχοντας πλέον εξασφαλίσει τον (πάντοτε απαραίτητο σε τέτοιες περιπτώσεις) ζωτικό χώρο να υπογράψει κάθε λούμπεν βλαμμένο (βλ. πιο πάνω).

Ας επιστρέψουμε όμως στον Vikernes. Στη φυλακή το ξανθό φασιστόμουτρο άρχισε να πειράζει λίγο τις άκρες από τους σταυρούς, άρχισε και η φαλάκρα, και τσουπ να σου ένα ναζιστικό κάθαρμα.

Για να μην σας κουράζω.

Για να μπουκάρεις σε ένα ιδίωμα και να παίξεις μουσική με ναζιστικό στίχο, χρειάζεσαι πλάτες. Και μάλιστα famous πλάτες.

Και κάθε λογής λούμπεν φασιστόμουτρο, μετά τα πρώτα χρόνια του Vikernes στη φυλακή, ήταν σε θέση να εκφράζει τις ιδέες του άφοβα, μιας και είχε το ΟΚ και το φιλικό χτύπημα στη πλάτη από έναν πολύ συγκεκριμένο άνθρωπο.

Αφού έκανα τη βρώμικη δουλειά για πάρτη σας, συνεχίζουμε με το αφιέρωμα.

Το 2004, όταν και κυκλοφόρησε το Si Monvmentvm Reqvires, Circvmspice η κατάσταση είχε αλλάξει εντός του συγκροτήματος. O Shaxul, που καθόταν πίσω από το μικρόφωνο, την κάνει, λόγω ιδεολογικών διαφορών (το θέμα «ορθόδοξος σατανισμός» δεν τον ενδιέφερε). Στη θέση του μπαίνει το φασισταριό (;) Mikko Aspa. It’s official. Θα πραγματοποιηθεί στροφή 180 μοιρών. Τα φωνητικά είναι πλέον εντελώς διαφορετικά από οτιδήποτε έχετε ακούσει. Η μουσική μεταβάλλεται. Απομακρύνονται από το στυλ που σάπισε και μιζέριασε πρόωρα το black.

Si Monvmentvm Reqvires, Circvmspice (2004 – Norma Evangelium Diaboli)

Cover

Στα λατινικά σημαίνει «αν θέλεις αποδείξεις, κοίτα γύρω σου».

Είναι δύσκολο να προσεγγίσει οποιοσδήποτε ένα τέτοιο έργο. Οι πρώτοι που το έκαναν είχαν πιο εύκολη δουλειά. Πλέον οτιδήποτε και να ειπωθεί θεωρείται (και είναι) τετριμμένο.

Το Si Monvmentvm είναι πρωτότυπο. Ό,τι έκαναν οι Emperor, οι Thorns και οι Satyricon με το λεγόμενο “urban black metal” (έκαστος με γενναίες δόσεις avant-gard-ισμού) κάπου εκεί στα τέλη της προηγούμενης χιλιετίας και στις αρχές της νέας (μαζί με τα γενναία πειραματικά βήματα των Mayhem, μην το ξεχνάμε αυτό), έκαναν και οι Deathspell Omega με αυτόν τον δίσκο. Στίχοι, μουσική, artwork, όλα είναι μίλια μπροστά για την εποχή τους. Οι δομές έχουν γίνει πιο πολύπλοκες, στερούνται λογικής συνοχής, και όμως η ροή είναι κινηματογραφική. Οι συνθέσεις είναι μεγαλοπρεπείς, λαβυρινθώδεις, και όμως, στο τέλος θυμάσαι με άνεση ορισμένα χαρακτηριστικά στοιχεία. Το «μίσος-κακία-σατανάς» concept έχει πάει στο διάολο, τόσο μουσικά, όσο και στιχουργικά. Μουσικά το μίσος δεν είναι αυτοσκοπός. Σαπίστε εσωτερικά με το καταθλιπτικό τελείωμα του Sola Fide Part 1, και το αυτοκτονικό Carnal Malefactor (οι φλέβες κόβονται μόνες τους !). Χτυπηθείτε δίχως τύψεις στο ΜΕΓΑΛΕΙΩΔΕΣ τελείωμα του Sola Fide Part 2, όπου παρά το ευκολομνημόνευτο riff και τα σχεδόν γηπεδικά φωνητικά του Aspa, η μουσική παραμένει 100% ανορθόδοξη και σχιζοφρενική. Α, και θέλει αρχίδια να ρίξεις σε black metal δίσκο 4 λεπτά καθολικής λειτουργίας.

Οποιοσδήποτε στοιχειωδώς έξυπνος ακροατής θα μπορούσε να συνεχίζει για ώρες. Ή να το βουλώσει.

Θα το παίξουμε διπλό.

Συγγνώμη.

Kenose (EP) (2005 – Norma Evangelium Diaboli)

Cover

Λίγα πράγματα, αρχικά, για όσους δεν έχουν πάει κατηχητικό.

Kenose είναι η γαλλοποιημένη εκδοχή της ελληνικής λέξης «κένωσις» («κένωση» στη-γλώσσα-που-δεν-είναι-γλώσσα).

Παρότι πρόκειται για αρχαία ελληνική λέξη (το μαρτυρά η κατάληξή της), που σαφώς χρησιμοποιούνταν από τους μουσάτους για να υποδείξει το κάθε τύπου «άδειασμα», εν συνεχεία πήρε πιο σαφές, χριστιανικό νόημα. Με χριστιανικούς όρους, η κένωσις είναι το άδειασμα ενός ανθρώπου από τις εγωιστικές σατανικές επιθυμίες του (οι μαυροφορεμένοι μουσάτοι έχουν φάει πολλά χρόνια για να μας πείσουν ποιές είναι αυτές), προκειμένου αυτός ο άνθρωπος να δεχθεί την θέληση του αποπάνω.

Εν τούτοις, μια έστω και στοιχειώδης ανάγνωση των στίχων ανατρέπει ολότελα το σκηνικό. Το συγκρότημα, με έναν σαρδόνιο κυνισμό και μια απαράμιλλη ειρωνία, μέσω των στίχων προτρέπει τον ακροατή να προβεί στην «πλήρωση». ΝΑ ΓΕΜΙΣΕΙ δηλαδή τον εαυτό του με όλες αυτές τις επιθυμίες, όλες αυτές τις εγωιστικές, ναρκισσιστικές σκέψεις, προκειμένου να μην αφήσει ούτε σπιθαμή για τον μεγαλοδύναμo.

Και τώρα μπρούμε να αρχίσουμε.

Όχι δεν μπορούμε.

Γιατί δεν έχουμε τι να πούμε.

Δηλαδή τι ; Σας κάλυψε πλήρως η κριτική του «Si Monvmentvm…» και τόοοοσο πολύ εμπιστεύεστε τα χέρια του γράφοντα που αναμένετε να δείτε τι γραφικότητες θα αραδιάσει πάλι μπρος στα μάτια σας ;

Οποιοσδήποτε ΔΕΝ έχει μεγαλώσει χωμένος μέσα στα πολιτισμικώς υπανάπτυκτα βοθρολύματα που παράγει με αφοπλιστική ευκολία ο δυτικός (και όχι μόνο) κόσμος, δεν μπορεί παρά να εκτιμήσει το artwork. Μυστικιστικό εξώφυλλο και ένα booklet που σκοπίμως προσδίδει την αίσθηση του μεσαιωνικού, μοναστηριακού, κλασσικού βιβλίου, γεμάτου (αντι)χριστιανική σοφία…

Μουσικά τα πράγματα είναι δύσκολα – από την πλευρά του γράφοντα. Τα τρία κομμάτια αποτελούν μια συνθετική κορύφωση. Η ροή είναι αδιανόητα προσεγμένη, η αλληλουχία των θεμάτων είναι ταιριαστή ακριβώς επειδή φαίνεται ότι δεν ταιριάζει, γενικώς το EP αξίζει της προσοχής σας άμεσα. Αξίζει της προσοχής σας γιατί περιέχει αυτές τις 5-6 στιγμές που θα σας ΑΝΑΓΚΑΣΟΥΝ να ασχοληθείτε με τα έργα και τις ημέρες του συγκροτήματος. Αξίζει γιατί κάπου στο 8ο λεπτό του I θα συνειδητοποιήσετε τι θα παίζει στο μυαλό σας για τις υπόλοιπες 3-4 ώρες. Απόλυτο μίσος και μνησικακία, σε ένα riff που μόνο ανώτερες πνευματικά υπάρξεις είναι σε θέση να συνθέσουν. Μεγαλοπρέπεια.

Η αδικία όμως είναι κακό πράγμα, και το να μην αναφερθούμε έστω και στοιχειωδώς στο δεύτερο κομμάτι θα ήταν μεγάλη αδικία. Θα ήταν μεγάλη αδικία γιατί το κομμάτι τα έχει όλα. Έχει ένα επιθετικό riff που de facto ακυρώνει κάθε φιλικό συναίσθημα που νιώσατε μέσα σας. Έχει και ένα «χορευτικό» (ήμαρτον) σημείο. Έχει και ουρλιαχτά υπαρξιακής απόγνωσης που μόνο ζώο (ή νεκρό ζώο) δεν θα άγγιζαν μέχρι τη καρδιά. Έχει και ένα αυτοκτονικό, συγκινητικό τελείωμα, σαν αυτά που πλέον μας έχουν συνηθίσει, και το οποίο σφυρηλατεί βαθιές προσωπικότητες, με ανώτερες ανησυχίες.

Το τρίτο κομμάτι απλώς ισοπεδώνει. Βίαιο και σύναμα συναισθηματικό, δεν αφήνει περιθώριο ανάσας.

Συγγνώμη.

Μετά ήρθε το 2007. Δεν πίνω, οπότε δεν είμαι σε θέση να μιλήσω εκ μέρους κανενός οινοπαραγωγού, αλλά από τη μεριά των Γαλλοφινλανδών μιλάμε με σιγουριά για  την πιο παραγωγική τους χρονιά. 3 EPs με ένα (1) (εικοσάλεπτο) κομμάτι έκαστο, συν ένας πολύ συγκεκριμένος δίσκος.

Παρότι δεν κυκλοφόρησαν έτσι όπως θα τα παρουσιάσω, η σύμπτυξη των τριών EP κρίνεται κάτι παραπάνω από αναγκαία, για να μην χαθεί το continuum.

Όλα κυκλοφόρησαν από την Norma Evangelium Diaboli.

Diabolus Abscontitus (EP). Μάλλον το πιο μινιμαλιστικό. Η ροή παραδίδει μαθήματα, ενώ το πεντάλεπτο, ακουστικό διάλλειμα κάπου στα μισά σίγουρα ξυπνά άλλες (μάλλον ανεπιθύμητες), πικρές αναμνήσεις. Η στιχουργία δεν προτείνεται για πρωτοχρονιάτικο βράδυ.

Chaining The Katechon (EP). Μάλλον το πιο δύσκολο. Θα σας ανταμείψει και με το παραπάνω, απλώς θα σας βγάλει την ψυχή (θα σας τη δώσει πίσω το ΕΠΙΚΟ κλείσιμό του). Μεγάλη ποικιλία μουσικών θεμάτων, θέλει 2-3 καφέδες στην πρώτη ακρόαση.

Mass Grave Aesthetics (EP). Σίγουρα το πιο ακραίο στιχουργικά, ενώ μουσικά συνιστά μια κορύφωση. Το ψυχοπλάκωμα απουσιάζει, θα σας υποδεχθεί μια δολοφονική αλληλουχία από θέματα που (δυστυχώς) δεν πρόκειται να ξανακούσετε. Κρίνεται (μάλλον) κατώτερο του προκατόχου του, αλλά μόνο επειδή το “Chaining…” δεν είχε ένα τετράλεπτο, βασανιστικό (κυριολεκτικά) κλείσιμο.

Στις καρδιές των ακροατών αυτής της μουσικής, υπάρχουν ορισμένες χρονιές που έχουν σταμπαριστεί με μεγάλα γράμματα. Το 1994 είναι μια από αυτές. Το 2007  (θα πρέπει/έπρεπε να) είναι άλλη μία.

Fas – Ite, Maledicti, In Ignem Aeternum (2007 – Norma Evangelium Diaboli)

Cover

Δεν χρειάζεται κανείς να «ερευνήσει σε βάθος» την ιστορία της (δικής μας) μουσικής για να εντοπίσει (τουλάχιστον) καμία δεκαριά συγκροτήμα που δεν ήξεραν (ή δεν ήθελαν, πολύ πιο απλά) να ξεχωρίσουν το «πειραματίζομαι και ανακαλύπτω-εφευρίσκω τον εαυτό μου» από το «παίζω-εδώ-παπάς-εκεί-παπάς-με-τους-οπαδούς-για-να-ψαρώσουν» (κι’όλα αυτά στο πρώτο δεκάλεπτο της «έρευνας»- ουαί κι’αλίμονο σ’όποιον έχει κουράγιο να ψάξει περισσότερο). Λαμπρό παράδειγμα αποτελούν οι σοφοί ηγέτες του death Morbid Angel, τo τελευταίο πόνημα των οποίων πετούσε (στα σκουπίδια !).

Η περιγραφή του Fas – Ite, Maledicti, In Ignem Aeternum (σημαίνει : «Βάσει θεϊκού νόμου, πηγαίντε, καταραμένοι, στο πυρ το αιώνιο»), του δίσκου με έναν τίτλο μεγαλειώδη και ανατριχιαστικό, είναι πρακτικά αδύνατη.

Συνήθως ένας δίσκος, ένας «ποιοτικός δίσκος» (μα και δύσκολος), απαιτεί κάποιου είδους αντάλλαγμα, για να επιστρέψει στον ακροατή την αμοιβή. Η οποία θα έχει διάρκεια, και δεν θα ξεχαστεί εύκολα, ακριβώς γιατί θα έχει κερδιθεί με πόνο. Ψυχικό πόνο. Και, πάνω απ’όλα, η αμοιβή αυτή θα είναι μεγαλύτερη από το αντάλλαγμα που θα δώσει ο ακροατής.

Σε μια συνέντευξή του το συγκρότημα είχε υποστηρίξει ότι η δημιουργία του «Si Monvmentvm…» ήταν δύσκολη, επίπονη και βασανιστική, και πως αν δεν ήταν τέτοια και η ακρόαση του δίσκου, τότε θα θεωρούσαν πως είχαν αποτύχει. Δεν απέτυχαν, προφανώς. Απλώς δεν έχει (σχεδόν) καμία σχέση με την ακρόαση του «Fas – Ite…».

Όσες φορές και να ακούσει κάποιος το δίσκο, πάντα θα τρομάζει στην εισαγωγή (ελπίζω πως ομιλώ εξ’ονόματος όλων). Το αβυσσαλέο Obombration, μελωδικό με έναν διεστραμμένο τρόπο, θα σας τακτοποιήσει, παλουκώνοντάς σας στη θέση σας.

Το χάος που χαρακτηρίζει τα επόμενα 4 κομμάτια είναι αδύνατο να περιγραφεί έστω και στο ελάχιστο. Οι κιθάρες δεν έχουν καμία συνοχή. Καμία συναίσθηση του μέτρου. Όλος ο δίσκος είναι μια υπερβολή. Και μια υπέρβαση.

Το μεσαίο, ανατριχιαστικό, τρομαχτικό σημείο του The Shrine Of Mad Laughter, που σε βουτάει στο σκοτάδι μόνο και μόνο για να σε σφάξει με το μακελειό που ακολουθεί, η ματωμένη μελωδία στα μισά του Bread Of Bitterness (και το ΜΕΓΑΛΕΙΩΔΕΣ μπάσο που συνόδευε το εξίσου συγκλονιστικό mid tempo σημείο που είχε προηγηθεί προ ολίγων λεπτών), το πεσσιμιστικό κλείσιμο του ΤΕΡΑΣΤΙΟΥ The Repellent Scars Of Abandon And Election, οι κραυγές απόγνωσης που συνοδεύουν την ΑΙΩΝΙΑ μελωδία στο «refrain» (με όσα εισαγωγικά μου επιτρέπονται) του A Chore For The Lost, τα μεγαλειώδη και επιβλητικά μουσικά θέματα μίσους που βρίσκονται διάσπαρτα και ξεσπούν σε ανύποπτα χρονικά διαστήματα…ω, τα λόγια είναι όντως περιττά.

Εδώ και εκεί θα ακούσετε σχιζοφρενικά leads, βραχύβιες μελωδίες, μουσικές βγαλμένες από την κόλαση. Τα τύμπανα λειτουργούν εντελώς αποπροσανατολιστικά. Αν υπάρχει τυμπανιστής, τότε τραβάει όλα τα φώτα πάνω του. Ένα μακελειό άνευ προηγουμένου ξετυλίγεται στο μυαλό του ακροατή, και η παντελής έλλειψη σταθερού ρυθμού συμβάλλει τα μάλα σε αυτό. Σε σημεία φαίνεται πως τα τύμπανα εξωθούν τα υπόλοιπα όργανα σε αυτήν την υπερβολή.

Οι μελωδικές στιγμές είναι σαφώς λιγότερες από τον προκάτοχο και τον διάδοχό του. Θα τις καταπιείτε σαν το νερό, θα τις εκτιμίσετε περισσότερο, θα παρακαλάτε να έρθουν. Οι μελωδίες προσφέρουν ένα ανθρώπινο πρόσωπο, ένα συναίσθημα…

…δεν είναι αυτός ο σκοπός του «Fas…». Ο δίσκος δεν έχει καμία σχέση με μιαρές υπάρξεις σαν και του λόγου μας. Δεν θέλει να συνδέεται με ανθρώπους και ψυχές. Είναι δίσκος ψυχρός, που αποστασιοποιείται από τον ακροατή, και κρατά μια απόσταση για πάντα. Έτσι περνάει ο χρόνος στην κόλαση.

Δεν ξέρω αν θα μπορέσετε να συνδεθείτε με αυτόν τον δίσκο, όπως θα συνδεθείτε με άλλα κομμάτια της δισκογραφίας τους. Σίγουρα πρόκειται για την πλέον μεγαλειώδη δουλειά τους, ένα κατασκεύασμα που μάλλον τους ξεπέρασε και μάλλον θα ξεπεράσει και κάθε ακροατή που θα το συναντήσει. Κι’αυτό γιατί καθ’όλη τη διάρκεια της ακρόασης, πολύ απλά, δεν – έχεις – ψυχή. Η ανάσα είναι κομμένη, καθόλη τη διάρκεια. Δεν μπορείς να συμμετάσχεις στον δίσκο, δεν σου επιτρέπεται. Βγαίνεις εξουθενωμένος, σάπιος, και κυρίως άδειος εσωτερικά.

Συνολικά, αυτό το μεγαλείο δεν πρόκειται ποτέ, όσα χρόνια και να περάσουν, να βρει αντάξιό του. Μάλλον στέκεται στο ίδιο σκαλί με έναν πολύ γνωστό δίσκο, που δεν θα αναφερθεί για ευνόητους λόγους.

Είπα πολλά, σίγουρα όμως όχι όσα σκεφτόμουν όσο άκουγα τον δίσκο.

Σαν δίσκος, το Fas – Ite, Maledicti, In Ignem Aeternum είναι μια ασύλληπτη εμπειρία που θα σας δώσει πολλά. Απλώς θα σας πάρει πολλά περισσότερα.

Η συνέχεια σίγουρα παρουσιάζει κάποιο ενδιαφέρον.

Paracletus (2010 – Norma Evangelium Diaboli)

Cover

Υπάρχουν παραδείγματα καλλιτεχνών, οι οποίοι, μετά από έναν εξαντλητικό και μεγαλεπίβολο δίσκο, επιζητούν απεγνωσμένα κάτι πιο απλό. Προσοχή, όχι απλοϊκό. Απλό. Ένα τέτοιο παράδειγμα είναι οι Dodheimsgard.

Στην ίδια κατηγορία ανήκουν και οι DsO.

Παράκλητος στα Αρχαία Ελληνικά είναι, στην ουσία, μια άλλη ονομασία για το Άγιο Πνεύμα.

Το κολασμένο «Fas…»  έδειξε ένα πρόσωπο διαφορετικό από αυτό του «Si Monvmentvm…». Πιο χαοτικό, λιγότερο μελωδικό.

Το Paracletus είναι εκατό τα εκατό DsO.

Παραμένει χαοτικό –απλώς όχι τόσο χαοτικό. Είναι πολύ πιο μελωδικό από τους προκατόχους του, πιο βατό – τουλάχιστον έτσι πλασάρεται. Στην δεύτερη ακρόαση καταλαβαίνεις ότι στην πρώτη δεν είχες πιάσει ούτε τα μισά απ’όσα (θαυμαστά) συμβαίνουν εκεί μέσα. Είναι σίγουρα πιο βατό – το ωραίο της υπόθεσης είναι όμως ότι παραμένει συγκλονιστικό.

Εδώ θα βρείτε ορισμένες από τις πιο ματωμένες μελωδίες, η ψυχή θα καταρρεύσει. Το απερίγραπτο Abscission, με το μεσσαίο μέρος να σημαδεύει ψυχές με τις μελωδίες και τις «καθόδους» του (θα καταλάβετε τι εννοώ όταν το ακούσετε), αποτελεί τρανό παράδειγμα. Οι μελωδίες θα σας ξεφτιλίσουν. Φτάνουν σε κορυφώσεις άγνωστες στον ανθρώπινο νου. Συναίσθημα και μόνο συναίσθημα, μακρία από το «Fas…» και την ψυχρότητά του. Το τελείωμα συνήθως είναι το σημείο κορύφωσης – αλλά αυτό δεν είναι κανόνας. Μελωδίες για δυνατά νεύρα. Γονατίζουν.

Στο κλείσιμο του Phosphene θες να κλάψεις, στο Abscission θες να φωνάξεις στον ουρανό από απόγνωση (και αμέσως θα βρεις τη κάθαρση – η λύτρωση θα αργήσει), στο μεγαλείο του Epiklesis II θα γονατίσεις.

Τα τύμπανα είναι σαφώς πιο συγκρατημένα (αλλά εξίσου έξυπνα τοποθετημένα).

Αλλά ειδική μνεία αξίζουν τα φωνητικά. Η χρειά του Aspa σε γενικές γραμμές παραμένει η ίδια. Απλώς είναι αυτές οι λίγες στιγμές που ΟΥΡΓΛΙΑΖΕΙ από καθαρή ΑΠΟΓΝΩΣΗ, που κάνουν την διαφορά. Στην ουσία χρησιμεύουν σαν όργανο από μόνα τους. Κορυφώνουν την μουσική και σημαδεύουν (σίγουρα) τον ακροατή. Εδώ ο Aspa προσφέρει μακράν την καλύτερη ερμηνεία του, αντάξια της ποιότητάς του. Κάποια φωνητικά (μάλλον) πρέπει να τα έχει αναλάβει ο Hasjarl (;), ιδίως τις απαγγελίες στα γαλλικά (ταιριάζουν περισσότερο απ’ότι νομίζετε), και κάποιες κραυγές που θα σκίσουν την σάρκα σας.

Το κλείσιμο με το ΥΠΕΡΤΑΤΟ Apokatastasis Panton υπενθυμίζει ποιός συνέθεσε τον δίσκο. Μια κορύφωση που δεν έχει όρια.

Και φτάνουμε στο τέλος, και στο περσινό Drought EP.

Drought (EP) (2012 – Norma Evangelium Diaboli)

Cover

Πρόκειται περί ενός εξαιρετικά καλοδουλεμένου EP. Ορισμένες στιγμές είναι συγκλονιστικές, άλλες είναι ανατριχιαστικές, άλλες φρικιαστικές (ιδίως χάρη στην ελαφρώς διαφοροποιημένη άρθρωση του Aspa). Στο σύνολό του είναι ποιοτικότατο, συνδυάζει τους δύο τελευταίους δίσκους τους και δημιουργεί ασφυκτική ατμόσφαιρα.

Ευελπιστώ πως αυτές οι κριτικές, πεταμένες η μια πάνω στην άλλη, θα ωθήσουν έστω και τους μισούς να ασχοληθούν με το συγκρότημα αυτό. Χαμένος δεν θα βγει κανείς. Ή μάλλον, εξαρτάται. Από το πόσο εκτιμά ότι αξίζει η ψυχούλα του.

 

You were seeking strength, justice, splendour ! You were seeking love !

Here is the pit, here is your pit.

Its name

Is

SILENCE.

Advertisements

Αrsen aka Κönig Der Monster

Arsen+AKA+Knig+Der+Monster+arsen2 LIVE

Καιρός να μιλήσουμε για μια από τις μπάντες που ανακάλυψα πρόσφατα και με κόλλησαν στον τοίχο. Κυριολεκτικά, έχει πολύ ζέστη και ο τοίχος είναι κρύος, οπότε, ναι, με κόλλησαν στον τοίχο.

Η Αμερική είναι μεγάλη χώρα, οπότε φημίζεται για τα πάντα, σχετικά με τον σκληρό ήχο.

Η Βρετανία φημίζεται για το πανκ.

Η Φινλανδία για την εξωπραγματικά crust punk σκηνή.

H Σουηδία για την ΚΑΛΥΤΕΡΗ (ναι) crust σκηνή.

Και η Γερμανία φημίζεται για την hardcore σκηνή της. Από τις καλύτερες και ποιοτικότερες στην Ευρώπη.

Βέβαια, το να λέει κανείς ότι οι Arsen (ή «O Βασιλιάς των τεράτων») είναι hardcore είναι σαν να λέει κανείς τους DHG black metal. Μονοδιάστατο. Αυτή η μπάντα έχει βάλει ένας θεός ξέρει πόσα πράματα στο μπλέντερ και έβγαλε από αυτό 2 κυκλοφορίες (+μια συλλογή), με μόνη δουλειά τη διανομή εγκεφάλων σε χέρια. Ας τα δούμε όμως τα πράγματα από την αρχή.

Το 2001 με θυμάμαι να παίζω με τα lego μου και να βλέπω στην τηλεόραση το χτύπημα στους δίδυμους πύργους. Δεν καταλάβαινα πολλά τότε. Απλά θυμάμαι πως το κοιτούσα και έλεγα μέσα μου «γιατί ;». Τώρα πρέπει να βρω ένα τρόπο αν γυρίσω αυτή τη πρόταση σε κάτι σχετικό με τους Arsen, αλλά επειδή δεν μπορώ, ας το πάμε απότομα. To 2001 ιδρύθηκαν οι Arsen στην Βρέμη, που είναι για το γερμανικό hardcore ό,τι και η Florida για το Αμερικανικό death. Μήτρα.

Επειδή η μπάντα ήταν πραγματικά βραχύβια (μόλις 2 χρόνια) δεν πρόλαβαν να περάσουν μεταβατικές περιόδους με «αλλαγές στη σύνθεση». Ήρθαν, έπαιξαν, δίδαξαν κι’ έφυγαν.

Το πρώτο, «κλασσικό» και μοναδικό line-up τους ήταν το ακόλυθο :

Sabine (ναι, καλά διαβάσατε, γυναίκα) : φωνητικά

Lars : Κιθάρα

Arne : Κιθάρα

Marc : Μπάσο, φωνητικά

Chris : Τύμπανα

Πραγματικά άφωνος έμεινα όταν έμαθα ότι τραγουδάει γυναίκα (ΟΚ, τα μοιράζεται με το μπασίστα, αλλά you get the point). Είναι τόσο λυσσασμένα φωνητικά. Πραγματικά σπουδαίοι, μέχρι και ‘κει άνοιξαν δρόμους για όσους επρόκειτο να ακολουθήσουν.

H πρώτη κυκλοφορία ήρθε το 2002, από την γερμανική (εννοείται) React With Protest, την εταιρεία της Sabine και του Lars. Το επ (τι λέει ;  αχαχαχαχα καλό ε) έσκασε σαν βόμβα εξ ουρανού. Ή όπως διάολο είναι αυτή η έκφραση. Πάμε να το δούμε από κοντά αυτό το ΕP.

Black Sunday EP (2002) (React With Protest)

arsen black sunday

Να τα κομμάτια του δίσκου :

Verdammte scheisse

Wir Haben Es Ja Versucht

Einsam Wenn Mn Die Wahrheit kennt

Die Kriegen Uns Nicht

 

4 κομμάτια. Ούτε ένα δεν διαρκεί πάνω από τρία λεπτά. Όχι, δεν παίζουν grind. Παίζουν… χμμ, εδώ σας θέλω. Αυτή η μπάντα είναι τόσο θεϊκά ΓΑΜΑΤΗ και τόσο αδιανόητα προοδευτική για την εποχή της που ΌΠΟΙΑ ταμπέλα και να τους κολλήσεις θα πεταχτεί κάποιος και θα σε βγάλει άσχετο/ανίδεο. To make an educated guess, though, νομίζω πως η ταμπέλα blackened dark post – hardcore/neo-crust/scream με αναρχική ιδεολογία από πίσω  τους ταιρίαζει γάντι. Τα τέσσερα κομμάτια ήταν ένας μικρός θησαυρός για όποιον γουστάρει βρώμικες, βίαιες παραγωγές, με σκισμένα, υστερικά φωνητικά, black metal τζούρες που συχνά παίρνουν το πάνω χέρι, crust feeling στις μελωδίες(ούτε ένα d-beat πάντως) και post μελωδίες που είναι ΤΟΣΟ εθιστικές και ταυτόχρονα ΤΟΣΟ σκοτεινές.

Μια gloomy ατμόσφαιρα διακατέχει τον δίσκο. Ο ακροατής δεν παίρνει ανάσα. Τα φωνητικά είναι σκισμένα όσο δεν πάει. Αγχωτικά, απεγνωσμένα, μανιασμένα, ό,τι θέλετε από μια αξιοπρεπή blackened hardcore μπάντα που σέβεται τον εαυτό της.

Το μπάσο είναι αρκετά δυναμικό, με συχνά ηγετικό ρόλο.

Τύμπανα που δεν φοβούνται την τεχνική και συχνά ευθύνονται αποκλειστικά για το χάος που θα ακούσετε.

Η κιθάρες είναι απίστευτα εχθρικές και σκοτεινές. Blackmetal-ίζουν, post-άρουν, γίνονται μελαγχολικές και απαισιόδοξες γιατί ξέρουν ότι ο πλανήτης πάει στο διάολο με αυτοκαταστροφικές ταχύτητες… τι να πω, η μπάντα έκανε εξαιρετική δουλειά. Μελωδιάρες σε κάθε κομμάτι… πσσς. Οι τύποι ήρθαν για να μείνουν.

Γουστάρουν να γίνουν οι Γερμανοί Sex Pistols ; Πάρτε όλη την αρχή του “Einsam Wenn…” για να νομίζετε ότι βρισκόσαστε στην Αγγλία κάπου ανάμεσα σε ’70 και ’80. Επανάσταση ρε.

Θέλουν να κερδίσουν οπαδούς και ανάμεσα στους crust-ηδες ; Πάρτε ΟΛΟ το “Verdammte…” και παίξτε ξύλο με τον εαυτό σας ζωγραφίζοντας Α σε όλο το δωμάτιο.

Θέλουν να κάνουν τους Tragedy να φαίνονται άχρηστοι ; Πάρτε τη ΡΙΦΑΡΑ που σκάει στο 00:17 του “Die Kriegen…” και πετάξτε το Vengeance στα σκουπίδια (λέμε τώρα, ε).

Θέλουν να παίξουν καθαρόαιμο black metal ; Πάρτε… βασικά πάρτε κάθε κομμάτι.

Το δισκάκι είναι άπαιχτο. Παίζουν τα πάντα και δεν παίζονται. Θα μείνετε άφωνοι άμα γουστάρετε το σκληρό ήχο στο σύνολό του. Γενικά, το συγκρότημα δεν αστειεύεται. Προσέξετε λίγο : ήταν από τους πρώτους (αν όχι οι πρώτοι) που έχωσαν black metal-ιες σε hardcore/crust μουσική. Δεν θα είχαμε Ruined Families (και ποιός ξέρει πόσους άλλους) αν δεν υπήρχε ΑΥΤΗ η μπάντα να ανοίξει τον δρόμο. Η παραγωγή είναι για σεμινάριο, «κακή», σάπια, σκοτεινή, αναδεικνύει το υλικό και δημιουργεί μια απαισιόδοξη ατμόσφαιρα που μένει στον αέρα για πολύ ώρα.

Και η τραγουδίστρια, θεά, ε ;

(δεν εννούμε εμφανισιακά, σεξιστές).

Λογικό είναι μετά από μια τέτοια κυκλοφορία να θες να βγάλεις και full-length. Και το έκαναν. Έναν χρόνο μετά.

Το 2003, λοιπόν, κυκλοφόρησε το μοναδικό full-length αυτών των θεών, από άλλη εταιρεία.

No Gods…Only Monsters (2003)  (Narshardaa Records Unsociable)

arsenakakonigdermonster_nogodsonlymonsters2[1]

1. Erde Meldet Sich Zurück

2. No Gods…Only Monsters

3. Rituale AKA Machopisser Stirb

4. Soziohierachizid

5. Stillstand

6. Teil 2 – Zu Schnell

7. Wichtig

 

Κατ’αρχάς, ο τίτλος είναι θεϊκός. Νταξ’, δεν έχω λόγια. Πάμε στο μουσικό κομμάτι.

Όσοι λάτρεψαν το Black Sunday EP, θα προσκυνήσουν και τούτο εδώ. Για άλλη μια φορά (και τελευταία, όπως αποδείχτηκε), η μπάντα πηγαίνει σε κάθε σπίτι και μοιράζει μυαλά σε χέρια. Μιλάμε για αριστούργημα, για έναν ογκόλιθο της ευρωπαϊκής screamο (υπεραπλούστευση, αλλά τι να κάνουμε) σκηνής. Η μπάντα συνθέτει σαν να μην υπάρχει αύριο. 7 κομμάτια, το έναν πιο εθιστικό και πιο σκοτεινό από το άλλο.

Τέσσετα χτυπήματα σε ένα china και αρχίζει μια σαρωτική επίθεση. Μα δεν το βλέπετε ; Η μπάντα έγινε πιο ακραία. Διπλα φωνητικά, ισοπεδωτικές ριφάρες, μελωδίες τόσο majestic και όμως ΤΟΣΟ τρομαχτικές (νομίζεις ότι βλέπεις κανά τέρας να ξυπνά)… τι να πω, hats off. Hi 5. Σας αγαπάμε. Το “Erde Μeldet…” καθυσηχάζει τους οπαδούς του Black Sunday. Η μπάντα που λάτρεψαν δεν «το ‘χασε».

Το ομότιτλο έχει μια μελαγχολική αρχή, κάτι μελωδίες που καρακαταθλίβουν και γενικά μια ατμόσφαιρα που τους πάει γάντι.

Το “Rituale…” ξεκινάει εξίσου μελαγχολικά, για να επιβληθεί αργότερα, και έτσι καταφέρνει να γίνει μάλλον το αγαπημένο μου κομμάτι τους. Είναι βλέπετε αυτή η ΡΙΦΑΡΑ που ακούω στο 1:23 που με τρομάζει. Είναι ταυτόχρονα επική και σάπια. Η αντίθεση με τρελαίνει. Η μπάντα δείχνει τα δόντια της. Καλύτερη ριφάρα δεν θα βρείτε.

Ποιό είπα ότι είναι το αγαπημένο μου κομμάτι τους ; Λάθος ! Το Soziohierachizid κάνει και αυτό τη δουλειά του. Τρομάζουν, ενθαρρύνουν (και καλά)… ΤΙ ΜΕΛΩΔΙΕΣ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΕΣ. Ε. Αξίζει να αναφέρω πως είναι κάργα χαρακτηριστικές. Μια μελωδία τους να ακούσεις και θα τους θυμάσαι. Διάολε, είναι ξεχωριστή μπάντα. Από 1:20 και μετά το κομμάτι τα σπάει άγρια, σαρώνει, το ριφάκι είναι κάργα black…θεοί, τέλος.

Το Stillstand έχει θεϊκό sample για εισαγωγή και θεϊκή εισαγωγή (πςςς). Υποχθόνια, εθιστική, σε μπάζει με τον καλύτερο τρόπο στο χάος που ακολουθεί. Στο 1:03 σκάει μύτη η ριφάρα που δεν θα πάψεις να ακούς για όλη την ημέρα. Μελαγχολία και σκατοψυχία πάνε χέρι-χέρι.

Στο ‘’Teil 2…” η μπάντα απλώς γκρεμίζει οτιδήποτε έμεινε κατά τύχη όρθιο. Τα black metal στοιχεία τρυπάνε την σάρκα του ακροατή. Στο 2:15 σκάει μύτη το καλύτερο ριφ του δίσκου. Ωπ, το είπα ήδη αυτό. Δεν πειράζει.

Και τέλος με το Wichtig, το οποίο είναι υστερικά black metal. Αλλά και hardcore. Και crust. Και γαμάτο.

Οι τύποι εναλλάσσουν στυλ με γούστο και άνεση. Δεν κωλώνουν να το παίξουν μαυρομέταλλοι (ολόκληρο το “Teil 2…”), post και μελαγχολικοί (το ΘΕΪΚΟ μεσαίο μέρος του “Erde Meldet…”), crust-ο-hardcore-άδες (η αρχή του “Erde Meldet…”, αλλά και γενικά σχεδόν κάθε άλλο κομμάτι)… είπαμε, άνοιξαν δρόμους τα παιδιά.

Το album αποθεώθηκε. Συγκρίσεις με Neurosis και Tragedy δίνουν και παίρνουν, η μπάντα κερδίζει το respect από όσους το «χρειάζεται».

Και μετά…

Διαλύθηκαν.

 

Δεν κάνω πλάκα. Πάει, τέλειωσε.

Η μπάντα ήρθε, γκρέμισε το σύμπαν (δύο φορές), δίδαξε, άνοιξε δρόμους, και μετά έφυγε.

 

 

 

Τα μέλη της μπάντας ευτυχώς δεν χάθηκαν από προσώπου γης.

Μπείτε στο discogs.com και μείνετε άφωνοι με τις μπάντες που συμμετέχουν. Είναι πάρα πολλές, και δεν έχω ακούσει καμία από αυτές, οπότε είναι ανούσιο να τις αναφέρω εδώ.

 

Trivia : Μην περιμένετε λίστες ατελείωτες.

Ο chris και ο Lars είναι αδέρφια. Μάλιστα, έχουν και το ίδιο επίθετο. Ulbrich.

Η Sabine και ο Lars είναι επισήμως ανδρόγυνο !

Οι τρεις τους έχουν και μια μπάντα τους Avengers Of Blood. Το album τους κυκλοφόρησε από την οικογενειακή επιχείρηση που ακούει στο όνομα React With Protest.

Μπορείτε να κατεβάσετε τις δύο κυκλοφορίες τους εδώ :

http://r-a-b-m.blogspot.gr/2010/02/arse … black.html

http://r-a-b-m.blogspot.gr/2010/02/arse … -gods.html

Ελπίζω πως θα τους αγαπήσετε όσο και γω.

 

arsen aka kong live