Ved Buens Ende, Agnes Vein live στο 8ball

Η αλήθεια είναι ότι αμφιταλαντευόμουν λίγο σχετικά με το εάν θα πεταγόμουν μέχρι το 8ball για το συγκεκριμένο live. Λίγο η κούραση της ημέρας, λίγο το γεγονός ότι σνομπάρω πλέον τις συναυλίες (είχα χρόνια να πάω σε metal live), δεν ήμουν σίγουρος εάν θα τιμούσα τους Νορβηγούς. Επειδή όμως αποφάσισαν να μας τιμήσουν αυτοί, και επειδή δεν ήμουν σίγουρος πότε θα είχα ξανά την ευκαιρία να τους δω (τέτοια live δεν χάνονται) αγόρασα το εισιτηριάκι μου και έφθασα στο 8ball τη στιγμή ακριβώς που ξεκινούσαν οι εξαιρετικοί Agnes Vein. Δεν τους είχα ακούσει πιο πριν τολμώ να πω, αλλά μου άφησαν εξαιρετικές εντυπώσεις. Το υλικό τους σίγουρα αξίζει για όποιον γουστάρει doom/sludge, και το πάθος με το οποίο εκτελούσαν τα κομμάτια επί σκηνής ήταν αρκετό. Ο ήχος ήταν αξιοπρεπής, αν και διατηρώ τις αμφιβολίες μου σχετικά με το εάν το 8ball είναι χώρος κατάλληλος για live (πχ Primordial που είχα δει εκεί είχα απογοητευτεί από τον ήχο).Υπόσχεση στον εαυτό μου να τους τσεκάρω σύντομα, μόλις ακούσω τα 5.000 πράγματα που έχω στην λίστα μου. Λίγο αφότου τελείωσαν το set τους, ανεβαίνει στη σκηνή ο λόγος που βγήκα από το σπίτι μου  αυτό το Σαββατόβραδο. Skoll (θεός), Vicotnik (είδωλο) και ο συμπαθής Carl Michael Eide (Agressor ή Czarl) ξεκινούν το σετ μπροστά σε ένα μικρό, ομολογουμένως, κοινό, αλλά αυτό ήταν κάτι το αναμενόμενο. Η αλήθεια είναι πως η μουσική των Ved Buens Ende δεν είναι ακριβώς αυτό που αποκαλούμε «συναυλιακή» (για λίγες νορβηγικές μπάντες μπορώ να το πω αυτό), και εδώ και καιρό έχω συνηθίσει να ακούω μουσική με ακουστικά στην ηρεμία του σπιτιού μου, ειδικά όταν πρόκειται για υλικό που θέλει πολλές ακροάσεις για να κολλήσεις. Ωστόσο, η εκτέλεση των κομματιών ήταν άψογη, ο ήχος πολύ καλός (αν εξαιρέσουμε μερικά σημεία που μας τα χάλασε) και οι λιγομίλητοι Νορβηγοί μου έδωσαν ακριβώς αυτό που ήθελα. Δεν πρόκειται ακριβώς για μουσική που είμαι συνηθισμένος να ακούω live, και οι avant garde δομές τους σίγουρα δεν κάνουν τα πράγματα πιο εύκολα, αλλά απόλαυσα αυτό που είδα. Ήταν «ψυχρό» αλλά καλοδουλεμένο έτσι ώστε η εκτέλεση και η σκηνική παρουσίαση να ταιριάζουν με το υλικό. Άκουσα You That May Wither οπότε είμαι ευτυχισμένος, τους συμπάθησα λίγο παραπάνω (αξιοσημείωτο, αν σκεφτεί κανείς ότι τους λατρεύω), έβγαλα τον fanboy-σμό μου στο τέλος με φωτό και αυτόγραφο από τον Vicotnik, έναν από τους αγαπημένους μου συνθέτες και έφυγα πλήρης.  Τα φωνητικά του Agressor ήταν αψεγάδιαστα, ο Vicotnik απέδειξε πόσο επαγγελματίας είναι (όπως και ο drummer τους) ενώ για άλλη μια φορά έμεινα μαλάκας με τις μπασογραμμές του Skoll. Μπορεί να κράτησε λίγο σαν live (λίγο παραπάνω από ώρα) ωστόσο και αυτό δεν προκαλεί έκπληξη. Ελπίζω οι υποσχέσεις που είχαν, προ δεκαετίας, δώσει, για νέο υλικό, να γίνουν κάποια στιγμή πραγματικότητα (αν και μέχρι τότε μπορώ να αρκεστώ και σε ένα live των λατρεμένων Dodheimsgard). Εν ολίγοις, ωραία εμπειρία αλλά για κοινό που είναι εξοικειωμένο με το στριφνό υλικό των Νορβηγών. (το λέω για μια τελευταία φορά, έτσι για το γαμώτο, μου αρκεί που είδα από κοντά τον αρχηγό Vicotnik).

 

 

.