Arnaut Pavle – Arnaut Pavle (2020)

Με τους Φινλανδούς έχω ασχοληθεί χρόνια πριν, και όταν έμαθα ότι κυκλοφόρησαν full – length χαμογέλασα λίγο. Ευχάριστα ταξίδια στο χρόνο, όταν πρωτοάκουσα (στα Γιάννενα) το ντεμπούτο των Bathory, ή όταν έναν χρόνο μετά ανακάλυπτα την έξω από τα δόντια μαγεία του Monumental Possession, είναι σίγουρα ευπρόσδεκτα. Στον ομότιτλο δίσκο, οι Arnaut Pavle είναι ικανοποιητικοί. Black thrash με πάνκικη αισθητική, πιασάρικα κομμάτια και πάνω απ’ όλα riffs. Μικρές διάρκειες, συνθέσεις ευκολομνημόνευτες, συγκροτούν έναν δίσκο ευχάριστο (σίγουρα όχι φρέσκο). Οι τίτλοι τους δείχνουν χιούμορ και καβλάντα, όπως και ο τρόπος που αντιλαμβάνονται τη μουσική τους. Ευχάριστο μισάωρο για να αράξετε με μπίρα στο σπίτι και να προσποιηθείτε ότι όλα πάνε καλά, εν ολίγοις ένα μικρό ταξιδάκι πίσω στο χρόνο όταν πρωτοακούσατε Bathory ή Aura Noir, και νιώσατε έναν πρωτόγονο ενθουσιασμό (μπορεί και να ψευτοχορέψατε).

Είναι εμφανές ότι δεν παίρνουν τους εαυτούς τους στα σοβαρά, και αυτό τους δίνει πόντους. Αυτό που τους αφαιρεί είναι ότι το υλικό δεν αντέχει στον χρόνο, και για αυτό θα χρειαστεί να δουλέψουν. Βαδίζουν σε τεντωμένο σκοινί αλλά έχει (κάμποση) πλάκα.