Serpents Lair – Demo MMXIV – (2014)

Οι Δανοί Serpents Lair (και γαμώ τα ονόματα), δεν προσφέρουν καμία πληροφορία για τους εαυτούς τους, πέρα από το γεγονός ότι είναι διμελές συγκρότημα.

Παρουσιάστηκαν σχετικά πρόσφατα στον στερέωμα του Ήχου, δίνοντας  μια αν όχι φρέσκια, τουλάχιστον ενδιαφέρουσα οπτική επί του θέματος. Στο πρώτο τους demo, με ένα μίζερο εξώφυλλο που προϊδεάζει κατάλληλα για το τι έπεται ακόμα και τον πλέον άσχετο, οι τύποι αποφασίζουν να διαχειριστούν την κατάσταση στο ιδίωμα με έναν έξυπνο και παράλληλα στρατηγικά βιώσιμο τρόπο, που αυτομάτως τους ξεχωρίζει από τη πλέμπα. Αντιλαμβανόμενοι ότι Το Συγκρότημα που αυτή τη στιγμή καθορίζει την κατάσταση στο ιδίωμα του black, έστω και με την απλή φυσική (και όχι αναγκαστικά δισκογραφική) Του Ύπαρξη είναι Οι Deathspell Omega (κι ‘ας σιωπούν εδώ και δύο χρόνια), οι Δανοί υιοθετούν μια χαοτική αντίληψη περί μουσικής, με ένα minimal άρωμα. Πρόκειται για ένα μουσικό τρελοκομείο ζοφερής μιζέριας το οποίο ωστόσο δίνει μεγάλη βάση στην ατμόσφαιρα και στην επανάληψη. Στην ουσία δέχονται το πνεύμα του  «Si monvmentvm reqvires, circvmspice», εμποτίζοντας όμως την μουσική τους με επιρροές από τη νορδική σκηνή.

Το σιδηροδρομικό riff (με διαφοροποιήσεις ως προς την ταχύτητα) παραμένει ο κυρίαρχος τρόπος έκφρασης, αλλά ο τρόπος με τον οποίο χειρίζονται τις μελωδίες παραμένει κυρίαρχα αυτός που δίδαξαν Οι Γαλλοφινλανδοί. Δεν κινούνται κατά κύριο λόγο σε επιθετικά μονοπάτια (με εξαίρεση το μεγαλειώδες, απερίγραπτο τελείωμα του Epistemology Of Death, ένα μακελειό που σαρώνει τους πάντες και τα πάντα και απλά γκρεμίζει το σύμπαν), αλλά επιλέγουν να δημιουργήσουν ένα κλειστοφοβικό, σουρρεάλ τοπίο. Είναι πιστοί στις διδαχές των Νορβηγών (παραμένοντας εντός των πλαισίων του αστικού ποινικού κώδικα), αλλά φαίνονται περισσότερο γοητευμένοι από Αυτό που έμελλε να σώσει το Ιδίωμα.

Αν δεν σας κάλυψε η κριτική (πολύ πιθανό), η ακόλουθη φωτογραφία ίσως ξεδιαλύνει λίγο το τοπίο.

 

Serpents-Lair-2014

Serpents-Lair-Promo-MMXIV

Advertisements

Urzeit – Der Zweite Drei (Demo) – (2014)

Η Ύπαρξη αυτή έχει αναφερθεί ξανά στις σελίδες του blog, επομένως οι όποιες συστάσεις θεωρούνται περιττές. Οι Αμερικάνοι προσέφεραν άλλα τρία τραγούδια, σε μια έκδοση που θυμίζει (αισθητικά) καθόλα το προηγούμενο demo τους.

Με ήχο παραπλήσιο και απαράλλαχτη σχεδόν αντίληψη περί μουσικής, η δεύτερη τριάδα των Αμερικάνων φαίνεται να παρουσιάζει μια κάποια διαφοροποίηση ως προς το πνεύμα των συνθέσεων. Η αλληλουχία των riffs που τόσο με είχε εκπλήξει στο πρώτο demo τους, εδώ φαίνεται να περιορίζεται, ή, αν προτιμάτε, να εντάσσεται σε πιο «λογικά» πλαίσια. Μειώνεται, τρόπον τινά, ο αριθμός των riffs, και αυξάνεται η διάρκειά τους, δημιουργώντας έτσι μια πιο minimal ατμοσφαιρική ατμόσφαιρα. Χάνει λίγο από την τρέλα του ντεμπούτου τους, δεδομένου ότι ορισμένα θέματα σύρονται σε διάρκειες μεγαλύτερες των δυνατοτήτων τους (κάτι σαν «μουσική υπερεπέκταση» –  σε καμία περίπτωση ωστόσο οι συνέπειες δεν είναι τραγικές). Προφανώς η κλάση τους δεν επιτρέπει στη μουσική τους να καταντήσει βαρετή. Εντούτοις, άποψή μου είναι ότι πλέον πλησιάζουν με το μουσικό τους όραμα τον κόσμο του Ildjarn (από άποψη ύφους, όχι αντίληψης περί μουσικής).

Τα σαρωτικά σημεία ακολουθούνται από περισσότερα αυτή τη φορά doom-οειδή περάσματα, αλλά για άλλη μια φορά η συνοχή της μουσικής τους παραμένει σώα. Η ατμόσφαιρα κερδίζει περισσότερο έδαφος.

Ιδανικό άκουσμα για σκέτο, μαύρο καφέ και οπτική επαφή με το σκοτάδι που σιγά σιγά κατεβαίνει προς το μέρος μας.

urzeit der zweite drei

Antinomian – Nihilum Infandum (2013)

Από τα σωθικά των ποιοτικών Subvertio Deus εμφανίζονται οι Βρετανοί Antinomian. Η μοναδική τους κυκλοφορία μέχρι στιγμής είναι το περσινό Nihilum Infandum, το οποίο προορίζονταν να αποτελέσει το δεύτερο Subvertio Deus.

Οι Βρετανοί – στην ουσία ο Βρετανός Abdias – παρουσιάζουν(ει) έναν μέλανα ογκόλιθο με δύστροπη φιλοσοφία. Δεν θέτουν όρια στις διάρκειες – γιατί δεν τα χρειάζονται. Το σιδηροδρομικό ερπετό που στοιχειώνει το black metal εδώ εμφανίζεται σε κάθε πιθανή μορφή, με ποικίλες διακυμάνσεις στην ταχύτητα. Η ροή που χτίζουν είναι κινηματογραφική και δεν αργεί να απομονώσει τον ακροατή από τον κόσμο της σάρκας και των αισθήσεων. Το μαγικό είναι ότι ο Abdias έχει δημιουργήσει έναν κατάμαυρο κόσμο στον οποίο, από ένα σημείο και μετά, ο ακροατής βυθίζεται ηθελημένα, παρά την δυσωδία της μιζέριας που είναι πανταχού παρούσα. Τα πάντα φαίνονται τόσο φυσικά, ο ακροατής δεν αμφισβητεί τίποτε, απλώς καταβαραθρώνεται συνεχώς σε νέες διαστάσεις (που – σημειωτέον – ουδεμία σχέση έχουν με την ψυχεδέλεια). Το άχρωμο εξώφυλλο εκφράζει αυτό το συναίσθημα στην εντέλεια, όπως και τα επιβλητικά φωνητικά, που κηρύττουν «αλήθειες» με τρομακτικό σχεδόν τρόπο. Το τρίτο κομμάτι συνιστά ένα αναγκαίο μελωδικό διάλειμμα που προετοιμάζει τον ακροατή για το Τέλος.

Τα τύμπανα παρότι σχετικά απλοϊκά αποτελούν έναν άξιο στυλοβάτη στο χυμαδιό και συμβάλλουν στο όλο σύνολο με κρίσιμο τρόπο. Η παραγωγή είναι μεν καθαρή αλλά σε αξιοπρεπή black πλαίσια, προσθέτοντας κι’άλλο μαύρο στην όλη ατμόσφαιρα. Δίσκος για νύχτες.

 

antinomian

Urzeit – Urzeit (Demo) – 2013

Οι Αμερικάνοι Urzeit προέρχονται από το τιμημένο (ακόμα και από τον γράφοντα, που δεν είναι λάτρης της εκεί σκηνής) Portland του Oregon. Το διμελές συγκρότημα δεν επιδίδεται ωστόσο σε μακροσκελή post-black έπη, και εναντιώνεται στις υπερδυνάμεις της σκηνής. Με  μια αλλοπρόσαλλη νοοτροπία όσον αφορά τη σύνθεση κομματιών, οι Αμερικάνοι προσφέρουν 3 τραγούδια με διάρκειες που κυμαίνονται ανάμεσα στα 3 με 4 λεπτά. Η αναφορά στον χρόνο είναι σκόπιμη, καθώς κατορθώνουν το αδύνατο. Με μια στιβαρή λακωνικότητα εναλλάσσουν κορυφαία riff με μοναδική άνεση. Ελάχιστα doom περάσματα δίνουν γρήγορα τη θέση τους σε mid-tempo μεγαλεία, μόνο και μόνο για να σαρωθούν και αυτά σύντομα από ταχύρυθμους στρόβιλους  (ενίοτε σιδηροδρομικής) μαυρομεταλλικής ισοπέδωσης των πάντων. Είναι χαρακτηριστική η άνεση και η αδιαφορία με την οποία δίνουν λίγα μόνο δευτερόλεπτα «δημοσιότητας» σε εξαιρετικά riffs (τα οποία με Burzum-κές λογικές θα έχτιζαν κομμάτια ολόκληρα), μόνο και μόνο για να προσφέρουν νέα riffs της ίδιας (ή και ανώτερης) ποιότητας.

Το περιπετειώδες συναίσθημα που εμπνέει η συνεχής εναλλαγή μουσικού παραδείγματος στα κομμάτια τους δημιουργεί, σε συνδυασμό με τα θαμμένα (πλην όμως λυσσασμένα) φωνητικά, ένα αλλοπρόσαλλο αμάλγαμα σηψαιμίας και παρακμής που αξίζει ακροάσεων και χαίρει σεβασμού. Προφανώς δεν υπάρχουν άμεσες αναφορές σε άλλα συγκροτήματα, ωστόσο ίσως ο μη-σιδηροδρομικός εαυτός των Darkthrone της δεκαετίας του ’90  να είναι η πλησιέστερη αναφορά, με κάποια Μνημεία του Ildjarn να ακολουθούν με αξιώσεις. Το artwork είναι πανέμορφο και οδηγεί τη σκέψη σε άλλες εποχές. Σεβασμός στην Άβυσσο.

 

urzeit

Ephemer – Guerre et Glorie (Demo) – 2011

Η πονεμένη ιστορία του μελωδικού/ατμοσφαιρικού blackmetalέχει γίνει αιτία για πολλές παρατηρήσεις σχετικά με την ανθρώπινη φύση και τις καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής και εκμετάλλευσης. Κάποιες από αυτές τις παρατηρήσεις είναι διαθέσιμές σε αυτό εδώ το blog, στο αφιέρωμα των DsO, οπότε δεν θα αναλωθώ σε πράγματα λίγο πολύ γνωστά. Μέσα στον όλο συρφετό συνθετικής μετριότητας, μέσα σε όλο αυτό το κακόγουστο και ηλίθιο μέχρι αηδίας χάος που έχει προκαλέσει η εισβολή ατάλαντων γυφτοσυμμορίτων στον πάλαι ποτέ μαγικό κόσμο αυτής της μουσικής, ξεπροβάλλει μια στο τόσο κάτι το ξεχωριστό. Οι Καναδοί αποτελούν μια πανέμορφη εξαίρεση. Η μουσική τους είναι ζεστή, μελωδική, σχεδόν φιλική. Η όλη μελαγχολία που δημιουργούν οι συνθέσεις τους ζώνεται με ένα επιβλητικό μεγαλείο επικού blackmetal. Πρόκειται για όμορφη μουσική. Οι ταχύτητες είναι χαμηλές, και, ακόμα και όταν σηκώνει κεφάλι το σιδηροδρομικό drumming, μια υφέρπουσα νωχελικότητα εντείνει την ατμόσφαιρα που δημιουργήθηκε. Τα φωνητικά τους, είτε σχιστά (και αρκετά ικανοποιητικά), είτε αβυσσαλέα (και αρκετά ήρεμα) θα έπρεπε να αποτελούν ορόσημο. Οι Καναδοί θριαμβεύουν σε όλα τα μέτωπα, και – vive la guerre éternele– δείχνουν τον δρόμο για μια μουσική πραγματικότητα γεμάτη συναίσθημα.

 

ephemer

Axis Of Light – By The Hands Of The Consuming Fire (EP) – 2012

Η κοινωνική σήψη που πανηγυρικά (για την πλέμπα) μας αναγκάζει να βαράμε τα κεφάλια μας στο τοίχο ευτυχώς οδηγεί κάπου. Τα 4 θυελλώδη κομμάτια αυτού του EP, αποτελούν την δικαίωση. Το μίσος που ξερνάνε οι Βρετανοί σε κάθε (σχεδόν) λεπτό της μουσικής τους είναι εκθαμβωτικό, διαβρώνει την ψυχή και υπενθυμίζει πως όταν όλα πάνε κατά διαόλου, το νιχιλιστικό δόγμα θα δείξει τον δρόμο. Οι τύποι βαράνε με λύσσα σε κιθάρες και τύμπανα (επιβλητική δουλειά), ενώ ο τραγουδιστής τους κατά πάσα πιθανότητα ποτίζει το μικρόφωνο με το αίμα του, καθώς ξεσκίζει τις χορδές του με Burzum-ική νοοτροπία και γούστο. Μουσικά τα riffs είναι γεμάτα death αναφορές, ενώ οι (λίγες) μελωδικές-συναισθηματικές στιγμές προσφέρουν σπάνιες συγκινήσεις. Είναι σίγουρο πως μέσα στο μακελειό θα εντοπίσετε ακρωτηριασμένα μέλη του πτώματος των Antaeus, και κάτι τέτοιο σίγουρα αποτελεί προσόν. Λυσσαλέο black metal με επιβλητικό μίσος στις φλέβες του και κοινωνικές/φιλοσοφικές ευαισθησίες που σίγουρα έχει πολλά να ουρλιάξει.

 

AoL_Cover

Ancst/Smuteční slavnost – Cynics And Outcasts (Split) – 2014

Η συγκεκριμένη κυκλοφορία σας αφορά αν έχετε ανατριχιάσει έστω και λίγο με το περσινό αριστούργημα των Πατρινών Λήθη.  Crust ποτισμένο με black metal σκατοψυχία σε τέτοιο βαθμό βέβαια, δεν θα βρείτε εδώ πέρα, καθώς υπάρχει μια αύρα μελαγχολικής αισιοδοξίας που περιβάλλει κάθε κομμάτι του split. Αλλά έστω.

Η πλευρά των Γερμανών Ancst περιέχει 3 αρκετά επιθετικά crust/black κομμάτια, σε γρήγορο, επαναστατικό tempo. Οι μελωδίες αγγίζουν και συγκινούν, και αναμφίβολα δίνουν κουράγιο για τη συνέχεια. Η πλευρά των Τσέχων είναι μια άλλη υπόθεση. Με ένα σχεδόν εννιάλεπτο έπος δεν αφήνουν τίποτα όρθιο. Οι μελωδίες τους είναι πανέμορφες, καταθλιπτικές ενίοτε, αλλά πάντοτε στα πλαίσια μιας μελαγχολικής ατμόσφαιρας, που φέρνει δάκρυα «αισιοδοξίας». Τα απεγνωσμένα Vikernes-ικά φωνητικά προσδίδουν επιπλέον κύρος, και μας αναγκάζουν να τους πάρουμε στα σοβαρά. Το μαγικό όμως με τους Τσέχους είναι ότι, ενάντια στην καθημερινή μιζέρια  και την ψυχική αποψίλωση, προτάσσουν συναίσθημα, πάθος και κουράγιο για αντίσταση. Και όλα αυτά, με λίγες εκλεκτές μελωδίες.

Και μιας και αναφέραμε και τον Νορβηγό μαλάκα, αμφότερες οι μπάντες (ιδίως δε οι Τσέχοι) διαπνέονται από ισχυρή αντι- NSBM θέληση και ιδεολογία. Ο σεβασμός ποτέ δεν ήταν πιο επιτακτικός.

 

http://smutecnislavnost.bandcamp.com/

 

cover